Kerk van San Matteo

De kerk en het aangrenzende klooster, behorend tot Benedictijnse nonnen, werden begonnen in ongeveer 1027 en werden gebouwd op de basis van een eerdere kerk.In de volgende eeuw werd de kerk vergroot, maar werd gedeeltelijk afgebroken in ongeveer 1350. In 1607 zwaar beschadigd door brand, werd deze opnieuw gestructureerd, ingekort en verdeeld in twee delen, met één voor de nonnen gescheiden van de congregatie.

In het begin van de jaren 1700 was de kerk volledig geherstructureerd en versierd.Het belangrijkste werk werd uitgevoerd door de gebroeders Melani die het frescoedplafond deden, met de glorie van St. Mathew, de trompe l'oil schilderijen van beelden op de binnenwand van de gevel en de ovale schilderijen naast het hoofdtaar, dat wordt weergegeven, afbeeldenDe dood van St. Benedict en de extase van St. Benedictus: na de onderdrukking van de kloosters werd S. Matteo een parochiekerk.

Het klooster werd door de eeuwen heen vaak beschadigd door de overstromingen van Arno en was vooral verwoest tijdens de laatste oorlog, toen het frescoedplafond van de kerk van de non werd vernietigd.
opgraving in 1947 onthulde de overblijfselen van de apsis van de oorspronkelijke kerk, ongeveer twee meter onder het huidige maaiveld.Romanesque architectuur is te zien aan de buitenkant van de kerk en in het belfort.Het middeleeuwse klooster is zichtbaar door het Museo Di S. Matteo binnen te gaan;Het werd opnieuw gestileerd in de 16e eeuw en herbergt vandaag enkele van de museumkamers.

Sommige oude kerkmeubels zijn elders te zien.Een monumentaal kruis met Christus Patiens uit de vroege 13e eeuw wordt nu getoond in het Museo Di S. Matteo.Boven het eerste altaar aan de linkerkant is een kruisbeeld uit de 13e eeuw, maar het hoofd van Christus is opnieuw geschilderd.