Omschrijving
De kerk van San Michele degli Scalzi staat in het oosten van Pisa, vlak bij de Arno: een romaans gebouw met een marmeren gevel, een klokkentoren die méér overhelt dan die van de Dom en een interieur dat net zo scheef staat.
De naam komt van de monniken van Santa Maria di Pulsano op de Gargano, aan wie het klooster in 1178 werd toegewezen. Ze werden «gli scalzi» genoemd, de blootsvoeters. De grond, in een gebied dat vroeger half moerassig was, is zacht: daarom helt alles over.
De onvoltooide gevel is bekleed met marmer uit de steengroeven van San Giuliano, met vijf blinde arcaden op zuilen, oculi en ruiten. Boven het middenportaal zit de zegenende Christus uit 1203-1204, frontaal en plechtig, in Byzantijnse stijl. Het is een kopie: het origineel hangt in het Museo di San Matteo.
De klokkentoren helt vijf graden over richting de Arno, meer dan de Scheve Toren. Hij is versierd met islamitische keramische schalen uit de twaalfde eeuw, ook kopieën. De drie klokken luiden zonder te bewegen, met een elektrische klepel, om de constructie niet te belasten.
Binnen zijn er drie beuken met acht traveeën, zuilen met romaanse of hergebruikte kapitelen en een houten kapconstructie. Kijk vooral naar het beschilderde Kruisbeeld op paneel, in tempera en goud, uit de dertiende eeuw, en naar de resten van een veertiende-eeuwse fresco met de heilige Onuphrius, de heilige Helena en een monnik-bisschop.
In de achttiende eeuw werd de kerk volgestopt met stucwerk en versieringen. Begin twintigste eeuw haalde een restauratie ze weg om de romaanse uitstraling terug te geven. Toen kwam de oorlog: bombardementen namen de hele rechterbeuk weg en de overstroming van 1949 richtte nog meer schade aan.
De rechtermuur is nu van gewapend beton, met een binnenskelet van hetzelfde materiaal: tussen de bakstenen herken je hem in één oogopslag. Tussen 1928 en 1952 lag op het plein voor de kerk het eindpunt van een tramlijn.
De kerk is al eeuwen ook verbonden met de verering van de heilige Ubaldus, bisschop en patroon van Gubbio, tot wie gelovigen zich wenden om verlost te worden van het kwaad en van psychische kwalen.
De naam komt van de monniken van Santa Maria di Pulsano op de Gargano, aan wie het klooster in 1178 werd toegewezen. Ze werden «gli scalzi» genoemd, de blootsvoeters. De grond, in een gebied dat vroeger half moerassig was, is zacht: daarom helt alles over.
De onvoltooide gevel is bekleed met marmer uit de steengroeven van San Giuliano, met vijf blinde arcaden op zuilen, oculi en ruiten. Boven het middenportaal zit de zegenende Christus uit 1203-1204, frontaal en plechtig, in Byzantijnse stijl. Het is een kopie: het origineel hangt in het Museo di San Matteo.
De klokkentoren helt vijf graden over richting de Arno, meer dan de Scheve Toren. Hij is versierd met islamitische keramische schalen uit de twaalfde eeuw, ook kopieën. De drie klokken luiden zonder te bewegen, met een elektrische klepel, om de constructie niet te belasten.
Binnen zijn er drie beuken met acht traveeën, zuilen met romaanse of hergebruikte kapitelen en een houten kapconstructie. Kijk vooral naar het beschilderde Kruisbeeld op paneel, in tempera en goud, uit de dertiende eeuw, en naar de resten van een veertiende-eeuwse fresco met de heilige Onuphrius, de heilige Helena en een monnik-bisschop.
In de achttiende eeuw werd de kerk volgestopt met stucwerk en versieringen. Begin twintigste eeuw haalde een restauratie ze weg om de romaanse uitstraling terug te geven. Toen kwam de oorlog: bombardementen namen de hele rechterbeuk weg en de overstroming van 1949 richtte nog meer schade aan.
De rechtermuur is nu van gewapend beton, met een binnenskelet van hetzelfde materiaal: tussen de bakstenen herken je hem in één oogopslag. Tussen 1928 en 1952 lag op het plein voor de kerk het eindpunt van een tramlijn.
De kerk is al eeuwen ook verbonden met de verering van de heilige Ubaldus, bisschop en patroon van Gubbio, tot wie gelovigen zich wenden om verlost te worden van het kwaad en van psychische kwalen.