Omschrijving
San Michele in Borgo is een romaanse kerk aan de Borgo Stretto, de straat met arcaden in het centrum van Pisa. Ze heeft een gevel met loggia's, een interieur met drie beuken en, onder het altaar, een crypte met fresco's van fantasiedieren: een kleine stop, maar vol verrassingen.
Tussen het marmer van de gevel zijn nog zeventiende-eeuwse opschriften te lezen. Het zijn geen gebeden of opdrachten: ze gaan over de verkiezing van de rector van de universiteit.
Het onderste deel is dertiende-eeuws, het bovenste met loggia's veertiende-eeuws, in Pisaanse romaanse stijl met gotische invloeden. Het tabernakel met de Madonna en het Kind, van Lupo di Francesco, is een kopie: het origineel staat in het Museo di San Matteo.
Binnen zijn er drie beuken en acht traveeën, met een marmeren kruisbeeld dat aan Nino Pisano wordt toegeschreven bij het linkeraltaar. Het hoogaltaar, uit de achttiende eeuw, heeft een Madonna met Kind en heiligen, geschilderd door Baccio Lomi tussen 1572 en 1574. Aan de binnenkant van de gevel hangt een dertiende-eeuws fresco van San Michele.
De mooiste verrassing zit onder het altaar: een crypte uit de elfde-twaalfde eeuw, met kruisgewelven en Romeinse kapitelen, en fresco's van fantasiedieren, onder wie een hippogrief, een leeuw, een adelaar en een gevleugeld zeepaard. Jammer dat ze al jaren onder water staat. Als eerste beschreef haar, in 1791, de Pisaanse historicus Alessandro da Morrona.
De kerk ontstond rond 1016, met een benedictijnenklooster, later overgegaan op de camaldulenzers. De gevel overleefde de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog; de kloostergang en het klooster niet, en op hun plaats is het complex van de Mattonaia gebouwd.
Het gezicht van de kerk is meermaals veranderd: de middeleeuwse klokkentoren werd in 1676 verbouwd, en de wederopbouw na de oorlog eindigde in 1963.
In het koor werden ondertussen de eerste zittingen van het Concilie van Pisa gehouden, voordat het naar de Dom verhuisde. De vijf Romeinse sarcofagen die er stonden, liggen nu in het Camposanto, en de fragmenten van de veertiende-eeuwse preekstoel in het Museo di San Matteo.
Tussen het marmer van de gevel zijn nog zeventiende-eeuwse opschriften te lezen. Het zijn geen gebeden of opdrachten: ze gaan over de verkiezing van de rector van de universiteit.
Het onderste deel is dertiende-eeuws, het bovenste met loggia's veertiende-eeuws, in Pisaanse romaanse stijl met gotische invloeden. Het tabernakel met de Madonna en het Kind, van Lupo di Francesco, is een kopie: het origineel staat in het Museo di San Matteo.
Binnen zijn er drie beuken en acht traveeën, met een marmeren kruisbeeld dat aan Nino Pisano wordt toegeschreven bij het linkeraltaar. Het hoogaltaar, uit de achttiende eeuw, heeft een Madonna met Kind en heiligen, geschilderd door Baccio Lomi tussen 1572 en 1574. Aan de binnenkant van de gevel hangt een dertiende-eeuws fresco van San Michele.
De mooiste verrassing zit onder het altaar: een crypte uit de elfde-twaalfde eeuw, met kruisgewelven en Romeinse kapitelen, en fresco's van fantasiedieren, onder wie een hippogrief, een leeuw, een adelaar en een gevleugeld zeepaard. Jammer dat ze al jaren onder water staat. Als eerste beschreef haar, in 1791, de Pisaanse historicus Alessandro da Morrona.
De kerk ontstond rond 1016, met een benedictijnenklooster, later overgegaan op de camaldulenzers. De gevel overleefde de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog; de kloostergang en het klooster niet, en op hun plaats is het complex van de Mattonaia gebouwd.
Het gezicht van de kerk is meermaals veranderd: de middeleeuwse klokkentoren werd in 1676 verbouwd, en de wederopbouw na de oorlog eindigde in 1963.
In het koor werden ondertussen de eerste zittingen van het Concilie van Pisa gehouden, voordat het naar de Dom verhuisde. De vijf Romeinse sarcofagen die er stonden, liggen nu in het Camposanto, en de fragmenten van de veertiende-eeuwse preekstoel in het Museo di San Matteo.