Omschrijving
De kerk van San Nicola staat in het hart van Pisa, aan de via Santa Maria, op een steenworp van het Palazzo Reale. Het is een romaanse kerk met een gevel met inlegwerk en een achthoekige klokkentoren, na de Scheve Toren de meest karakteristieke van de stad.
De klokkentoren is een achthoekig prisma met blinde arcaden, ruiten en een zeshoekige klokkenkamer omringd door een galerij van boogjes. Hij helt een beetje over en is veelkleurig: lichte verrucano, donkere steen uit Livorno, wit marmer, graniet van Elba.
De verrassing is de wenteltrap binnenin. Anders dan die van de Scheve Toren zit hij niet tussen twee muren: hij draait vrij rond langs een galerij van boogjes en zuiltjes. Vasari noemde hem als voorbeeld voor de Sint-Patriciusput in Orvieto.
Wie heeft hem ontworpen? Vasari schreef de toren toe aan Nicola Pisano, maar die toeschrijving is onzeker. Sommigen dateren de klokkentoren op 1170 en schrijven hem toe aan Diotisalvi, anderen plaatsen hem tussen 1230 en 1250.
De gevel is in Pisaanse romaanse stijl, met lisenen, blinde bogen, ruiten en inlegwerk uit de twaalfde eeuw. Volgens een studie volgen de cirkels van het inlegwerk in een lunet de reeks van Fibonacci: een hoogleraar petrologie van de Universiteit van Pisa zou dat hebben opgemerkt.
Binnen, in de kerk die in de zeventiende eeuw werd vernieuwd, vind je schilderijen en beelden uit de veertiende en vijftiende eeuw: de Madonna met Kind van Francesco Traini, het paneel Sint-Nicolaas redt Pisa van de pest, het Kruisbeeld van Giovanni Pisano en de Madonna van Nino Pisano. Er is ook een groot orgel met drie klavieren.
De kerk wordt vermeld vanaf 1097, samen met het klooster. De augustijnen breidden haar uit tussen eind dertiende eeuw en 1313. Nog steeds loopt een overdekte doorgang op bogen over de straat naar het Palazzo delle Vedove.
Daar woonden enkele vrouwen van het huis Medici. Dankzij die doorgang konden ze naar de mis zonder een voet op straat te zetten.
De klokkentoren is een achthoekig prisma met blinde arcaden, ruiten en een zeshoekige klokkenkamer omringd door een galerij van boogjes. Hij helt een beetje over en is veelkleurig: lichte verrucano, donkere steen uit Livorno, wit marmer, graniet van Elba.
De verrassing is de wenteltrap binnenin. Anders dan die van de Scheve Toren zit hij niet tussen twee muren: hij draait vrij rond langs een galerij van boogjes en zuiltjes. Vasari noemde hem als voorbeeld voor de Sint-Patriciusput in Orvieto.
Wie heeft hem ontworpen? Vasari schreef de toren toe aan Nicola Pisano, maar die toeschrijving is onzeker. Sommigen dateren de klokkentoren op 1170 en schrijven hem toe aan Diotisalvi, anderen plaatsen hem tussen 1230 en 1250.
De gevel is in Pisaanse romaanse stijl, met lisenen, blinde bogen, ruiten en inlegwerk uit de twaalfde eeuw. Volgens een studie volgen de cirkels van het inlegwerk in een lunet de reeks van Fibonacci: een hoogleraar petrologie van de Universiteit van Pisa zou dat hebben opgemerkt.
Binnen, in de kerk die in de zeventiende eeuw werd vernieuwd, vind je schilderijen en beelden uit de veertiende en vijftiende eeuw: de Madonna met Kind van Francesco Traini, het paneel Sint-Nicolaas redt Pisa van de pest, het Kruisbeeld van Giovanni Pisano en de Madonna van Nino Pisano. Er is ook een groot orgel met drie klavieren.
De kerk wordt vermeld vanaf 1097, samen met het klooster. De augustijnen breidden haar uit tussen eind dertiende eeuw en 1313. Nog steeds loopt een overdekte doorgang op bogen over de straat naar het Palazzo delle Vedove.
Daar woonden enkele vrouwen van het huis Medici. Dankzij die doorgang konden ze naar de mis zonder een voet op straat te zetten.