Omschrijving
De Pisanen noemen haar de «oude dom». De kerk van San Paolo a Ripa d'Arno staat aan de oever van de Arno, op een plein dat haar naam draagt, en is een van de meesterwerken van de Pisaanse romaanse stijl.
De bijnaam begrijp je als je naar de gevel kijkt: lisenen, vijf blinde arcaden met oculi en ruiten, drie rijen galerijen, zoals in de kathedraal op de Piazza dei Miracoli. De bekleding in tweekleurige banden hergebruikt Romeins marmer.
De kerk wordt vermeld vanaf 1032, maar werd vóór het jaar duizend gesticht. Tijdens de bouw van de Dom konden hier op de grote feestdagen diensten worden gehouden. In 1149 werd ze ingewijd door paus Eugenius III.
Het plan heeft de vorm van een T met drie beuken, zeven traveeën, een koepel op de kruising van het transept en een zichtbaar houten dak. Licht spitse bogen en smalle ramen brengen licht in de dikke muren.
Mis niet de Romeinse sarcofaag uit de vierde eeuw, met de twee echtgenoten in het midden uitgebeeld, hergebruikt om Burgundio te begraven, een middeleeuwse jurist. Daarna de fresco's van Buffalmacco op een pijler: de heilige Bartholomeüs en de heilige Franciscus, met de ruggen naar elkaar.
Ook het Kruisbeeld op paneel verdient een blik, met het hoofd uit de twaalfde eeuw en de rest uit de dertiende. In het linkertransept hangt de Madonna met Kind en heiligen van Turino Vanni, uit 1397.
Eeuwenlang was de kerk het hart van een klooster, eerst benedictijns, daarna vallombrosaans van 1092 tot 1409 en ten slotte van de Ridders van Santo Stefano. Achter de apsis lag een kloosterhof en een tweede lag tegen de zuidzijde.
De bombardementen van de Tweede Wereldoorlog veranderden alles: kloosterhoven en klokkentoren werden gesloopt en alleen de kleine kapel van Sant'Agata achter de apsis bleef over. In 1798, met de opheffing van de Orde, werd de kerk een parochiekerk. In 2012 gesloten wegens het slechte dak, werd ze ook dankzij een inzameling gerestaureerd en in 2019 weer in gebruik genomen.
De bijnaam begrijp je als je naar de gevel kijkt: lisenen, vijf blinde arcaden met oculi en ruiten, drie rijen galerijen, zoals in de kathedraal op de Piazza dei Miracoli. De bekleding in tweekleurige banden hergebruikt Romeins marmer.
De kerk wordt vermeld vanaf 1032, maar werd vóór het jaar duizend gesticht. Tijdens de bouw van de Dom konden hier op de grote feestdagen diensten worden gehouden. In 1149 werd ze ingewijd door paus Eugenius III.
Het plan heeft de vorm van een T met drie beuken, zeven traveeën, een koepel op de kruising van het transept en een zichtbaar houten dak. Licht spitse bogen en smalle ramen brengen licht in de dikke muren.
Mis niet de Romeinse sarcofaag uit de vierde eeuw, met de twee echtgenoten in het midden uitgebeeld, hergebruikt om Burgundio te begraven, een middeleeuwse jurist. Daarna de fresco's van Buffalmacco op een pijler: de heilige Bartholomeüs en de heilige Franciscus, met de ruggen naar elkaar.
Ook het Kruisbeeld op paneel verdient een blik, met het hoofd uit de twaalfde eeuw en de rest uit de dertiende. In het linkertransept hangt de Madonna met Kind en heiligen van Turino Vanni, uit 1397.
Eeuwenlang was de kerk het hart van een klooster, eerst benedictijns, daarna vallombrosaans van 1092 tot 1409 en ten slotte van de Ridders van Santo Stefano. Achter de apsis lag een kloosterhof en een tweede lag tegen de zuidzijde.
De bombardementen van de Tweede Wereldoorlog veranderden alles: kloosterhoven en klokkentoren werden gesloopt en alleen de kleine kapel van Sant'Agata achter de apsis bleef over. In 1798, met de opheffing van de Orde, werd de kerk een parochiekerk. In 2012 gesloten wegens het slechte dak, werd ze ook dankzij een inzameling gerestaureerd en in 2019 weer in gebruik genomen.