Omschrijving
Het Palazzo Agostini, ook wel Palazzo dell'Ussero of Palazzo Rosso genoemd, is een van de meest spectaculaire paleizen aan de lungarni van Pisa: een gotische gevel uit de veertiende eeuw helemaal van roodachtige baksteen, met een historisch café op de begane grond.
De familie Astajo bouwde het in de eerste helft van de veertiende eeuw door twee torenhuizen te verenigen. In plaats van steen kozen ze terracotta: versierde tegels met wapens, bladeren en gezichten bedekken vijf bakstenen pijlers die van de portiek tot het dak oprijzen.
Op de bovenverdiepingen openen zich twee- en driedelige vensters met marmeren zuiltjes. De gevel helt een beetje naar rechts door het wegzakken van de grond, net als de Toren. De portiek aan de lungarno heeft korfbogen en gewelven met boogranden versierd met reliëf.
Het is een van de belangrijkste voorbeelden van burgerlijke gotiek in Toscane. Op de gevel staan, naast het wapen van de Agostini, ook die van de families die in hen zijn uitgestorven. Op de hoogste verdieping was een open loggia, later gesloten, beschreven door John Ruskin. De overkapping bovenop is een toevoeging van de restauratie van 1895.
De huidige naam komt van de Agostini, Pisaanse zijdehandelaren, die het in 1496 kochten. Eerder was het door Florentijnse handen gegaan: in 1495 trof een Florentijns kanonskogel «het huis van de Astai», zoals kroniekschrijver Giovanni Portoveneri vertelt.
Op de begane grond zit het Caffè dell'Ussero, geopend in 1775. De naam komt van «ussero», de Toscaanse variant van huzaar. In 1839 was het gastheer van het eerste Congres van Italiaanse Wetenschappers, en de muren hangen vol herinneringen aan wie hier kwam.
Tot de genoemde bezoekers behoren Carducci, Giusti, Marinetti, Ezra Pound, Indro Montanelli en Tiziano Terzani. In 1944 werd het café opgeëist door de Amerikaanse strijdkrachten en het heropende het jaar daarna als «Usserino» op een andere plek.
Op de begane grond zat ook de Cinema Lumière, van 1899 tot de sluiting in 2011: de eerste voorstellingen begonnen in de biljartzaal van het café.
De familie Astajo bouwde het in de eerste helft van de veertiende eeuw door twee torenhuizen te verenigen. In plaats van steen kozen ze terracotta: versierde tegels met wapens, bladeren en gezichten bedekken vijf bakstenen pijlers die van de portiek tot het dak oprijzen.
Op de bovenverdiepingen openen zich twee- en driedelige vensters met marmeren zuiltjes. De gevel helt een beetje naar rechts door het wegzakken van de grond, net als de Toren. De portiek aan de lungarno heeft korfbogen en gewelven met boogranden versierd met reliëf.
Het is een van de belangrijkste voorbeelden van burgerlijke gotiek in Toscane. Op de gevel staan, naast het wapen van de Agostini, ook die van de families die in hen zijn uitgestorven. Op de hoogste verdieping was een open loggia, later gesloten, beschreven door John Ruskin. De overkapping bovenop is een toevoeging van de restauratie van 1895.
De huidige naam komt van de Agostini, Pisaanse zijdehandelaren, die het in 1496 kochten. Eerder was het door Florentijnse handen gegaan: in 1495 trof een Florentijns kanonskogel «het huis van de Astai», zoals kroniekschrijver Giovanni Portoveneri vertelt.
Op de begane grond zit het Caffè dell'Ussero, geopend in 1775. De naam komt van «ussero», de Toscaanse variant van huzaar. In 1839 was het gastheer van het eerste Congres van Italiaanse Wetenschappers, en de muren hangen vol herinneringen aan wie hier kwam.
Tot de genoemde bezoekers behoren Carducci, Giusti, Marinetti, Ezra Pound, Indro Montanelli en Tiziano Terzani. In 1944 werd het café opgeëist door de Amerikaanse strijdkrachten en het heropende het jaar daarna als «Usserino» op een andere plek.
Op de begane grond zat ook de Cinema Lumière, van 1899 tot de sluiting in 2011: de eerste voorstellingen begonnen in de biljartzaal van het café.