Omschrijving
Bogen, tweelichtvensters, steen en baksteen: op het eerste gezicht lijkt het Palazzo delle Poste van Pisa een middeleeuws paleis. Toch werd het ingewijd op 28 oktober 1929, aan de zuidzijde van het grote Piazza Vittorio Emanuele II, tussen het historische centrum en de nieuwe wijken. Zijn "Pisaanse stijl" was helemaal berekend.
In 1924 schreef de gemeente een prijsvraag uit, die werd gewonnen door de ingenieurs Federigo Severini en Giulio Buoncristiani. De pers van die tijd prees het juist daarom: in het ontwerp waren enkele van de mooiste voorbeelden van Pisaanse architectuur verwerkt. Het resultaat is een vrije mix van neoromaans en neogotiek.
De gevel opent zich in een halve cirkel naar het plein, dat rond is. Op de begane grond loopt een lange zuilengang van rondbogen op achthoekige stenen pijlers en daarboven bakstenen wanden, verdeeld door lisenen, met op elke verdieping een tweelichtvenster en spitsbogen op de twee hoekdelen.
In het midden loopt de steen onafgebroken tot aan het dak. Op de bel-etage is een balkon met balustrade, waarop een openslaande deur met drie lichten uitkomt. Hoger omlijsten drie marmeren bas-reliëfs en andere van steen de driebogige vensters.
Aan de achterkant verandert het paleis van gezicht: namaaksteen en baksteen wisselen af met eenvoudig gepleisterde delen, met tweelichtvensters en enkelvoudige vensters. Het muurtje met het smeedijzeren hek verbindt alles aan de straatkant.
Binnen leidt een hal naar de grote loketzaal, overdekt met een groot lichtkoepeldak. Aan weerszijden liggen twee kleine trapeziumvormige binnenplaatsen en de trappen, waaronder de hoofdtrap. Op de bovenverdiepingen zijn de kantoren, de archieven, de kantine en de personeelsvereniging gevestigd.
Met het paleis veranderde ook het plein van gezicht. Weg palmen en platanen, vervangen door zeeden; weg de grote vijver met de fontein en de kiosken met drank en fruit, die niet pasten bij de nieuwe stedelijke werkelijkheid. In 1929 voorzag men ernaast een Palazzo del Littorio, later vervangen door het paleis van het provinciebestuur.
Dat laatste lijkt sterk op de Poste, als een broer: ook het werd ontworpen door Severini. De twee gebouwen vormen als een exedra het decor van het plein en sluiten de twee assen van Corso Italia en via D'Azeglio af, tegenover de brede rechte weg van viale Gramsci.
In 1924 schreef de gemeente een prijsvraag uit, die werd gewonnen door de ingenieurs Federigo Severini en Giulio Buoncristiani. De pers van die tijd prees het juist daarom: in het ontwerp waren enkele van de mooiste voorbeelden van Pisaanse architectuur verwerkt. Het resultaat is een vrije mix van neoromaans en neogotiek.
De gevel opent zich in een halve cirkel naar het plein, dat rond is. Op de begane grond loopt een lange zuilengang van rondbogen op achthoekige stenen pijlers en daarboven bakstenen wanden, verdeeld door lisenen, met op elke verdieping een tweelichtvenster en spitsbogen op de twee hoekdelen.
In het midden loopt de steen onafgebroken tot aan het dak. Op de bel-etage is een balkon met balustrade, waarop een openslaande deur met drie lichten uitkomt. Hoger omlijsten drie marmeren bas-reliëfs en andere van steen de driebogige vensters.
Aan de achterkant verandert het paleis van gezicht: namaaksteen en baksteen wisselen af met eenvoudig gepleisterde delen, met tweelichtvensters en enkelvoudige vensters. Het muurtje met het smeedijzeren hek verbindt alles aan de straatkant.
Binnen leidt een hal naar de grote loketzaal, overdekt met een groot lichtkoepeldak. Aan weerszijden liggen twee kleine trapeziumvormige binnenplaatsen en de trappen, waaronder de hoofdtrap. Op de bovenverdiepingen zijn de kantoren, de archieven, de kantine en de personeelsvereniging gevestigd.
Met het paleis veranderde ook het plein van gezicht. Weg palmen en platanen, vervangen door zeeden; weg de grote vijver met de fontein en de kiosken met drank en fruit, die niet pasten bij de nieuwe stedelijke werkelijkheid. In 1929 voorzag men ernaast een Palazzo del Littorio, later vervangen door het paleis van het provinciebestuur.
Dat laatste lijkt sterk op de Poste, als een broer: ook het werd ontworpen door Severini. De twee gebouwen vormen als een exedra het decor van het plein en sluiten de twee assen van Corso Italia en via D'Azeglio af, tegenover de brede rechte weg van viale Gramsci.