Omschrijving
De Ponte di Mezzo ligt in het ideale midden van Pisa en verbindt de twee helften van de stad: de Piazza Garibaldi, aan de kant van Tramontana, en de Piazza XX Settembre, aan de kant van Mezzogiorno, waar het Palazzo Pretorio, het stadhuis en de Logge di Banchi staan. Het is één enkele boog van 72 meter, in totaal 89 meter lang.
Hier wordt op de laatste zaterdag van juni het Gioco del Ponte gehouden: Mezzogiorno en Tramontana betwisten de brug door een wagen te duwen. Aan de kant van Mezzogiorno staan de Logge di Banchi. In het midden van het wegdek ligt de reproductie van het Pisaanse kruis, en bij de ingangen herinneren vier bollen aan de vorige brug.
De huidige brug is van gewapend beton, met zijkanten bekleed met witte steen uit Verona. Hij heeft twee tweelingbruggen over de Tiber in Rome, de Ponte Testaccio en de Ponte Duca d'Aosta.
Tot de twaalfde eeuw had Pisa maar één brug, van hout, waar nu Santa Cristina staat.
De geschiedenis van de Ponte di Mezzo begint in 1035, het jaar van de overwinning bij Lipari, toen een houten brug hier in steen werd herbouwd, en in 1388 werd hij gerestaureerd op bevel van Pietro Gambacorta. In 1635 liet hoogwater van de Arno hem instorten, en de wederopbouw duurde ongeveer dertig jaar, met drie verschillende architecten.
De eerste nam ontslag. De tweede, Alessandro Bortolotti, waagde zich aan één enkele boog, gedurfd voor die tijd: hij hield acht dagen stand, en hij werd gearresteerd. De derde, Francesco Nave, slaagde in 1660 met drie bogen, waarbij hij de laatste acht winkeltjes aan één oever sloopte.
Op 22 juli 1944 bliezen Duitse mijnen hem op. Voor de Pisanen was de herbouw een symbool, en er kwam een referendum: drie bogen zoals vroeger, of één?
Het ontwerp met drie overspanningen «Post Fata Resurgo» van Ettore Fagiuoli was de favoriet van de commissie.
Maar de enkele boog won, in het ontwerp «Conte Ugolino». De brug werd tussen 1947 en 1950 gebouwd door het bedrijf Ferrobeton, een bekende naam in de Italiaanse bouw, naar berekeningen van ingenieur Giulio Krall; het winnende ontwerp was ondertekend door architecten en ingenieurs samen met beeldhouwer Mario Bertini. Van de oude brug resten de vier bollen en de marmeren zijbekleding.
Niet missen
• Het Gioco del Ponte.
• De Logge di Banchi.
• Het Pisaanse kruis.
Wist je dat?
• Hij ligt iets verder stroomafwaarts dan de oude: hij moest een nieuwe straat parallel aan de Corso Italia bedienen, die nooit is aangelegd.
• In de eerste decennia van de twintigste eeuw liepen er ook tramrails over de brug.
Hier wordt op de laatste zaterdag van juni het Gioco del Ponte gehouden: Mezzogiorno en Tramontana betwisten de brug door een wagen te duwen. Aan de kant van Mezzogiorno staan de Logge di Banchi. In het midden van het wegdek ligt de reproductie van het Pisaanse kruis, en bij de ingangen herinneren vier bollen aan de vorige brug.
De huidige brug is van gewapend beton, met zijkanten bekleed met witte steen uit Verona. Hij heeft twee tweelingbruggen over de Tiber in Rome, de Ponte Testaccio en de Ponte Duca d'Aosta.
Tot de twaalfde eeuw had Pisa maar één brug, van hout, waar nu Santa Cristina staat.
De geschiedenis van de Ponte di Mezzo begint in 1035, het jaar van de overwinning bij Lipari, toen een houten brug hier in steen werd herbouwd, en in 1388 werd hij gerestaureerd op bevel van Pietro Gambacorta. In 1635 liet hoogwater van de Arno hem instorten, en de wederopbouw duurde ongeveer dertig jaar, met drie verschillende architecten.
De eerste nam ontslag. De tweede, Alessandro Bortolotti, waagde zich aan één enkele boog, gedurfd voor die tijd: hij hield acht dagen stand, en hij werd gearresteerd. De derde, Francesco Nave, slaagde in 1660 met drie bogen, waarbij hij de laatste acht winkeltjes aan één oever sloopte.
Op 22 juli 1944 bliezen Duitse mijnen hem op. Voor de Pisanen was de herbouw een symbool, en er kwam een referendum: drie bogen zoals vroeger, of één?
Het ontwerp met drie overspanningen «Post Fata Resurgo» van Ettore Fagiuoli was de favoriet van de commissie.
Maar de enkele boog won, in het ontwerp «Conte Ugolino». De brug werd tussen 1947 en 1950 gebouwd door het bedrijf Ferrobeton, een bekende naam in de Italiaanse bouw, naar berekeningen van ingenieur Giulio Krall; het winnende ontwerp was ondertekend door architecten en ingenieurs samen met beeldhouwer Mario Bertini. Van de oude brug resten de vier bollen en de marmeren zijbekleding.
Niet missen
• Het Gioco del Ponte.
• De Logge di Banchi.
• Het Pisaanse kruis.
Wist je dat?
• Hij ligt iets verder stroomafwaarts dan de oude: hij moest een nieuwe straat parallel aan de Corso Italia bedienen, die nooit is aangelegd.
• In de eerste decennia van de twintigste eeuw liepen er ook tramrails over de brug.