Opis
Kościół Santo Sepolcro to niewielka ośmioboczna świątynia między via San Martino a nabrzeżem Lungarno, w samym sercu Pizy. Z piramidalnym dachem i kamiennymi ścianami wygląda jak mały zamek, ale nie jest budowlą templariuszy.
Należał do joannitów, czyli Zakonu Szpitalników św. Jana z Jerozolimy, a potem do kawalerów maltańskich. Wielu bierze go za kościół templariuszy, ale to błąd.
W środku osiem kamiennych filarów z wapienia podtrzymuje ostrołukowe arkady i wysoki bęben z oknami, zwieńczony piramidalnym szczytem z cegły w stanie surowym. Wokół biegnie ambit, również ośmioboczny: wystarczy spojrzeć w górę, żeby zrozumieć, jak to zbudowano.
Koniecznie zobacz płytę nagrobną Marii Mancini, siostrzenicy kardynała Mazariniego i ulubienicy Króla Słońce Ludwika XIV. Kawałek dalej stoi studnia z wiadrem, które podobno należało do świętej Ubaldeski, czerpiącej z niej wodę dla pielgrzymów.
Ciekawe są też portale, każdy w innym stylu, z ozdobami z liści oraz łbami lwów lub byków rzeźbionymi w marmurze. Jest także XV-wieczne popiersie-relikwiarz świętej i obraz na desce z Madonną z Dzieciątkiem z tego samego stulecia.
Nazwa pochodzi od krucjaty, którą prowadził arcybiskup Pizy Daimbert. Po powrocie Pizańczycy zapragnęli budowli, która byłaby jednocześnie kościołem, szpitalem, gospodą i klasztorem: wnętrze odtwarza Grób Święty, a ośmiokątny kształt na zewnątrz przypomina meczet Omara, w owym czasie uważany za Świątynię Salomona.
Tablica na dzwonnicy głosi, że autorem miałby być Diotisalvi, architekt Baptysterium. Badacze jednak mają wątpliwości, także dlatego, że napis znajduje się na dzwonnicy, a nie na kościele. Nie wiadomo, czy powstał przed Baptysterium, czy po nim.
W XIX wieku podczas renowacji usunięto XVI-wieczny portyk i barokowe wyposażenie, a na światło dzienne wydobyto oryginalną posadzkę, ponad metr poniżej poziomu placu. Konstrukcja jest tak precyzyjna, że cała budowla mieści się w sześcianie o boku około 24 metrów, czyli 41 braccia.
Należał do joannitów, czyli Zakonu Szpitalników św. Jana z Jerozolimy, a potem do kawalerów maltańskich. Wielu bierze go za kościół templariuszy, ale to błąd.
W środku osiem kamiennych filarów z wapienia podtrzymuje ostrołukowe arkady i wysoki bęben z oknami, zwieńczony piramidalnym szczytem z cegły w stanie surowym. Wokół biegnie ambit, również ośmioboczny: wystarczy spojrzeć w górę, żeby zrozumieć, jak to zbudowano.
Koniecznie zobacz płytę nagrobną Marii Mancini, siostrzenicy kardynała Mazariniego i ulubienicy Króla Słońce Ludwika XIV. Kawałek dalej stoi studnia z wiadrem, które podobno należało do świętej Ubaldeski, czerpiącej z niej wodę dla pielgrzymów.
Ciekawe są też portale, każdy w innym stylu, z ozdobami z liści oraz łbami lwów lub byków rzeźbionymi w marmurze. Jest także XV-wieczne popiersie-relikwiarz świętej i obraz na desce z Madonną z Dzieciątkiem z tego samego stulecia.
Nazwa pochodzi od krucjaty, którą prowadził arcybiskup Pizy Daimbert. Po powrocie Pizańczycy zapragnęli budowli, która byłaby jednocześnie kościołem, szpitalem, gospodą i klasztorem: wnętrze odtwarza Grób Święty, a ośmiokątny kształt na zewnątrz przypomina meczet Omara, w owym czasie uważany za Świątynię Salomona.
Tablica na dzwonnicy głosi, że autorem miałby być Diotisalvi, architekt Baptysterium. Badacze jednak mają wątpliwości, także dlatego, że napis znajduje się na dzwonnicy, a nie na kościele. Nie wiadomo, czy powstał przed Baptysterium, czy po nim.
W XIX wieku podczas renowacji usunięto XVI-wieczny portyk i barokowe wyposażenie, a na światło dzienne wydobyto oryginalną posadzkę, ponad metr poniżej poziomu placu. Konstrukcja jest tak precyzyjna, że cała budowla mieści się w sześcianie o boku około 24 metrów, czyli 41 braccia.