- Home
- Co zobaczyć
- Kościół San Domenico
Opis
Kościół i przylegający klasztor należały do zamkniętego zakonu dominikanek. Po zniszczeniu budynku podczas drugiej wojny światowej, zakonnice przeniosły się do klasztoru S. Domenico Nuovo (w via Uguccione della Faggiola) zabierając ze sobą relikwiarze i dzieła sztuki, które były najważniejsze dla kultu. Dziś budynek klasztorny został zaadaptowany i zajmują go głównie sklepy.
Klasztor został założony pod koniec XIV wieku przez Chiarę Gambacorti - zakonnicę w klasztorze S. Croce w Fossabandzie, członkini potężnej rodziny kupców - która w 1382 roku założyła pierwszą wspólnotę oddania Zakon Dominikanów. Oprócz pomocy potrzebującym klasztor stał się potężną siłą w reformowaniu Zakonu.
Budowa klasztoru i innych budynków została ukończona dopiero w 1408 roku. Prostota fasady odzwierciedla ideały Zakonu, podobnie jak architektura Kościoła, podzielona na dwie odrębne części: część za ołtarzem był tak zwanym chórem mniszek lub wewnętrznym kościołem i był oddzielony od publiczności dwoma kratami. Błogosławiona Chiara została tu pochowana wkrótce po jej śmierci w 1420 r. Marmurowa płyta, pozostałości jej grobowca, znajduje się obecnie w kościele S. Domenico Nuovo. Trzynaście lat później ciało świętego zostało przeniesione do trumny, a nagrobek umieszczony w niszy ozdobionej dużym freskiem przedstawiającym Ukrzyżowanie ze świętymi, wciąż widocznymi wewnątrz kościoła.
Kościół został całkowicie odnowiony w XVIII wieku, kiedy to umieszczono tu ozdobny ołtarz główny i płótna Giovanniego Battisty Tempesti przedstawiające sceny z życia Błogosławionej Chiary (1782).
Klasztor został założony pod koniec XIV wieku przez Chiarę Gambacorti - zakonnicę w klasztorze S. Croce w Fossabandzie, członkini potężnej rodziny kupców - która w 1382 roku założyła pierwszą wspólnotę oddania Zakon Dominikanów. Oprócz pomocy potrzebującym klasztor stał się potężną siłą w reformowaniu Zakonu.
Budowa klasztoru i innych budynków została ukończona dopiero w 1408 roku. Prostota fasady odzwierciedla ideały Zakonu, podobnie jak architektura Kościoła, podzielona na dwie odrębne części: część za ołtarzem był tak zwanym chórem mniszek lub wewnętrznym kościołem i był oddzielony od publiczności dwoma kratami. Błogosławiona Chiara została tu pochowana wkrótce po jej śmierci w 1420 r. Marmurowa płyta, pozostałości jej grobowca, znajduje się obecnie w kościele S. Domenico Nuovo. Trzynaście lat później ciało świętego zostało przeniesione do trumny, a nagrobek umieszczony w niszy ozdobionej dużym freskiem przedstawiającym Ukrzyżowanie ze świętymi, wciąż widocznymi wewnątrz kościoła.
Kościół został całkowicie odnowiony w XVIII wieku, kiedy to umieszczono tu ozdobny ołtarz główny i płótna Giovanniego Battisty Tempesti przedstawiające sceny z życia Błogosławionej Chiary (1782).