Opis
San Michele in Borgo to romański kościół przy Borgo Stretto, ulicy z podcieniami w centrum Pizy. Ma fasadę z loggiami, trójnawowe wnętrze i pod ołtarzem krypty z freskami przedstawiającymi fantastyczne zwierzęta: mały przystanek, ale pełen niespodzianek.
Wśród marmurów fasady wciąż można odczytać XVII-wieczne napisy. To nie modlitwy ani dedykacje: dotyczą wyboru rektora uniwersytetu.
Dolna część pochodzi z XIII wieku, górna z loggiami z XIV, w stylu romańskim pizańskim z wpływami gotyku. Tabernakulum z Madonną z Dzieciątkiem, dłuta Lupa di Francesco, jest kopią: oryginał jest w Muzeum San Matteo.
W środku są trzy nawy i osiem przęseł, z marmurowym Krucyfiksem przypisywanym Ninowi Pisano przy lewym ołtarzu. Ołtarz główny, osiemnastowieczny, ma Madonnę z Dzieciątkiem i świętymi pędzla Baccia Lomiego z lat 1572–1574. Na wewnętrznej stronie fasady jest XIII-wieczny fresk przedstawiający św. Michała.
Największa niespodzianka kryje się pod ołtarzem: krypta z XI–XII wieku, ze sklepieniami krzyżowymi i rzymskimi kapitelami oraz freskami z fantastycznymi zwierzętami, wśród nich hipogryfem, lwem, orłem i skrzydlatym koniem morskim. Szkoda, że od lat jest zalana. Jako pierwszy opisał ją w 1791 roku pizański historyk Alessandro da Morrona.
Kościół powstał około 1016 roku wraz z klasztorem benedyktynów, potem przejętym przez kamedułów. Fasada przetrwała bombardowania drugiej wojny światowej; krużganek i klasztor nie, a na ich miejscu zbudowano kompleks Mattonaia.
Oblicze kościoła zmieniało się wielokrotnie: średniowieczną dzwonnicę przebudowano w 1676 roku, a odbudowa powojenna zakończyła się w 1963 roku.
W chórze tymczasem odbyły się pierwsze sesje Soboru Pizańskiego, zanim przeniesiono go do Katedry. Pięć rzymskich sarkofagów, które tu stały, jest dziś w Camposanto, a fragmenty XIV-wiecznej ambony w Muzeum San Matteo.
Wśród marmurów fasady wciąż można odczytać XVII-wieczne napisy. To nie modlitwy ani dedykacje: dotyczą wyboru rektora uniwersytetu.
Dolna część pochodzi z XIII wieku, górna z loggiami z XIV, w stylu romańskim pizańskim z wpływami gotyku. Tabernakulum z Madonną z Dzieciątkiem, dłuta Lupa di Francesco, jest kopią: oryginał jest w Muzeum San Matteo.
W środku są trzy nawy i osiem przęseł, z marmurowym Krucyfiksem przypisywanym Ninowi Pisano przy lewym ołtarzu. Ołtarz główny, osiemnastowieczny, ma Madonnę z Dzieciątkiem i świętymi pędzla Baccia Lomiego z lat 1572–1574. Na wewnętrznej stronie fasady jest XIII-wieczny fresk przedstawiający św. Michała.
Największa niespodzianka kryje się pod ołtarzem: krypta z XI–XII wieku, ze sklepieniami krzyżowymi i rzymskimi kapitelami oraz freskami z fantastycznymi zwierzętami, wśród nich hipogryfem, lwem, orłem i skrzydlatym koniem morskim. Szkoda, że od lat jest zalana. Jako pierwszy opisał ją w 1791 roku pizański historyk Alessandro da Morrona.
Kościół powstał około 1016 roku wraz z klasztorem benedyktynów, potem przejętym przez kamedułów. Fasada przetrwała bombardowania drugiej wojny światowej; krużganek i klasztor nie, a na ich miejscu zbudowano kompleks Mattonaia.
Oblicze kościoła zmieniało się wielokrotnie: średniowieczną dzwonnicę przebudowano w 1676 roku, a odbudowa powojenna zakończyła się w 1963 roku.
W chórze tymczasem odbyły się pierwsze sesje Soboru Pizańskiego, zanim przeniesiono go do Katedry. Pięć rzymskich sarkofagów, które tu stały, jest dziś w Camposanto, a fragmenty XIV-wiecznej ambony w Muzeum San Matteo.