Opis
Pizańczycy nazywają go «starą katedrą». Kościół San Paolo a Ripa d'Arno stoi nad rzeką, na placu noszącym jego imię, i jest jednym z arcydzieł romanizmu pizańskiego.
Przydomek staje się jasny, gdy spojrzeć na fasadę: lizeny, pięć ślepych arkad z okulusami i rombami, trzy rzędy loggii, jak w katedrze na Piazza dei Miracoli. Okładzina z dwukolorowych pasów wykorzystuje rzymskie marmury.
Kościół jest poświadczony od 1032 roku, ale założono go przed rokiem tysięcznym. Podczas budowy katedry można tu było odprawiać nabożeństwa w największe uroczystości. W 1149 roku konsekrował go papież Eugeniusz III.
Plan ma kształt litery T z trzema nawami, siedmioma przęsłami, kopułą na skrzyżowaniu transeptu i dachem z odsłoniętych drewnianych belek. Lekko ostre łuki i wąskie okna wpuszczają światło do grubych ścian.
Nie przegap rzymskiego sarkofagu z IV wieku z dwojgiem małżonków wyrzeźbionych pośrodku, ponownie użytego do pochowania Burgundia, średniowiecznego prawnika. Potem fresków Buffalmacca na filarze: święty Bartłomiej i święty Franciszek, odwróceni do siebie plecami.
Warto też rzucić okiem na Krucyfiks na desce, z głową z XII wieku i resztą z XIII. W lewym ramieniu transeptu jest Madonna z Dzieciątkiem i świętymi Turina Vanniego z 1397 roku.
Przez wieki kościół był sercem klasztoru, najpierw benedyktyńskiego, potem wallombrozjańskiego od 1092 do 1409 roku, wreszcie Kawalerów Świętego Szczepana. Za absydą był krużganek, a drugi przylegał do południowego boku.
Bombardowania II wojny światowej zmieniły wszystko: krużganki i dzwonnica zostały zburzone i została tylko mała kaplica Świętej Agaty za absydą. W 1798 roku, wraz ze zniesieniem Zakonu, kościół stał się parafią. Zamknięty w 2012 roku z powodu złego stanu dachu, został odnowiony także dzięki zbiórce funduszy i wrócił do kultu w 2019 roku.
Przydomek staje się jasny, gdy spojrzeć na fasadę: lizeny, pięć ślepych arkad z okulusami i rombami, trzy rzędy loggii, jak w katedrze na Piazza dei Miracoli. Okładzina z dwukolorowych pasów wykorzystuje rzymskie marmury.
Kościół jest poświadczony od 1032 roku, ale założono go przed rokiem tysięcznym. Podczas budowy katedry można tu było odprawiać nabożeństwa w największe uroczystości. W 1149 roku konsekrował go papież Eugeniusz III.
Plan ma kształt litery T z trzema nawami, siedmioma przęsłami, kopułą na skrzyżowaniu transeptu i dachem z odsłoniętych drewnianych belek. Lekko ostre łuki i wąskie okna wpuszczają światło do grubych ścian.
Nie przegap rzymskiego sarkofagu z IV wieku z dwojgiem małżonków wyrzeźbionych pośrodku, ponownie użytego do pochowania Burgundia, średniowiecznego prawnika. Potem fresków Buffalmacca na filarze: święty Bartłomiej i święty Franciszek, odwróceni do siebie plecami.
Warto też rzucić okiem na Krucyfiks na desce, z głową z XII wieku i resztą z XIII. W lewym ramieniu transeptu jest Madonna z Dzieciątkiem i świętymi Turina Vanniego z 1397 roku.
Przez wieki kościół był sercem klasztoru, najpierw benedyktyńskiego, potem wallombrozjańskiego od 1092 do 1409 roku, wreszcie Kawalerów Świętego Szczepana. Za absydą był krużganek, a drugi przylegał do południowego boku.
Bombardowania II wojny światowej zmieniły wszystko: krużganki i dzwonnica zostały zburzone i została tylko mała kaplica Świętej Agaty za absydą. W 1798 roku, wraz ze zniesieniem Zakonu, kościół stał się parafią. Zamknięty w 2012 roku z powodu złego stanu dachu, został odnowiony także dzięki zbiórce funduszy i wrócił do kultu w 2019 roku.