Opis
Santa Maria della Spina to mały gotycki kościółek na lewym brzegu Arno w Pizie: architektura z wielobarwnych marmurów, cała w iglicach, tabernakulach i posągach. Nazwę wzięła od cierna z korony Chrystusa, który według tradycji dotarł tu w 1333 roku.
Najbogatsza jest zewnętrzna strona. Na stronie południowej galeria tabernakulów zwieńczonych szczytami mieści posągi dwunastu Apostołów, a nad nimi proroków.
Fasada ma Madonnę z Dzieciątkiem przypisywaną Giovanniemu Pisano, z aniołami po bokach. Na absydzie drzwi otaczają marmurowe intarsje, a wieńczy je grecko-syryjski architraw z III wieku, użyty powtórnie.
Strona wschodnia ma posągi świętych z pracowni Nina Pisano, a nad prezbiterium Madonnę z Dzieciątkiem tegoż Nina, między dwoma aniołami.
W środku jest o wiele prościej: jedna sala z drewnianym stropem ozdobionym w XIX wieku, wykorzystywana na wystawy. Za Medyceuszów kościółek zyskał marmurowy chór Andrei Guardiego z 1453 roku i tabernakulum Stagia Stagiego z 1534 roku, które przechowywało relikwię Cierna.
Pośrodku prezbiterium stoi Madonna z Różą Andrei i Nina Pisano, między św. Piotrem i Janem Chrzcicielem.
Powstał w 1230 roku z woli rodziny Gualandich, u stóp mostu, który zawalił się w XV wieku, i nazywał się Santa Maria di Pontenovo. Jak wszystkie kaplice mostowe, należał do gminy.
Od 1323 roku gmina go rozbudowała i pokryła iglicami, tabernakulami i posągami, prawdopodobnie z pracownią Lupa di Francesco, potem Andrei i Nina Pisano. Miał jednak niewygodnego sąsiada: rzekę i grunt, który się osuwał.
Po zjednoczeniu Włoch postanowiono go rozebrać i złożyć gdzie indziej. W latach 1871–1875 przesunięto go o kilka metrów na wschód i podniesiono o metr. Operacja drogo kosztowała: zniszczone marmury, posągi źle odnowione lub zastąpione, zakrystia zawieszona nad rzeką nigdy nie odbudowana. John Ruskin, przejeżdżający przez Pizę, był oburzony.
Koniecznie zobacz
• Stronę południową.
• Fasadę.
• Madonnę z Różą.
• Grecko-syryjski architraw.
Czy wiesz, że…?
• Posągi pełnoplastyczne na zewnątrz to kopie: od 1996 roku oryginały są w Muzeum Narodowym San Matteo.
• Cierń zniknął: od XIX wieku przechowuje się go w kościele Santa Chiara.
• Madonna Karmiąca z wewnętrznej strony fasady to kopia z gipsu: oryginał jest w Muzeum San Matteo.
Najbogatsza jest zewnętrzna strona. Na stronie południowej galeria tabernakulów zwieńczonych szczytami mieści posągi dwunastu Apostołów, a nad nimi proroków.
Fasada ma Madonnę z Dzieciątkiem przypisywaną Giovanniemu Pisano, z aniołami po bokach. Na absydzie drzwi otaczają marmurowe intarsje, a wieńczy je grecko-syryjski architraw z III wieku, użyty powtórnie.
Strona wschodnia ma posągi świętych z pracowni Nina Pisano, a nad prezbiterium Madonnę z Dzieciątkiem tegoż Nina, między dwoma aniołami.
W środku jest o wiele prościej: jedna sala z drewnianym stropem ozdobionym w XIX wieku, wykorzystywana na wystawy. Za Medyceuszów kościółek zyskał marmurowy chór Andrei Guardiego z 1453 roku i tabernakulum Stagia Stagiego z 1534 roku, które przechowywało relikwię Cierna.
Pośrodku prezbiterium stoi Madonna z Różą Andrei i Nina Pisano, między św. Piotrem i Janem Chrzcicielem.
Powstał w 1230 roku z woli rodziny Gualandich, u stóp mostu, który zawalił się w XV wieku, i nazywał się Santa Maria di Pontenovo. Jak wszystkie kaplice mostowe, należał do gminy.
Od 1323 roku gmina go rozbudowała i pokryła iglicami, tabernakulami i posągami, prawdopodobnie z pracownią Lupa di Francesco, potem Andrei i Nina Pisano. Miał jednak niewygodnego sąsiada: rzekę i grunt, który się osuwał.
Po zjednoczeniu Włoch postanowiono go rozebrać i złożyć gdzie indziej. W latach 1871–1875 przesunięto go o kilka metrów na wschód i podniesiono o metr. Operacja drogo kosztowała: zniszczone marmury, posągi źle odnowione lub zastąpione, zakrystia zawieszona nad rzeką nigdy nie odbudowana. John Ruskin, przejeżdżający przez Pizę, był oburzony.
Koniecznie zobacz
• Stronę południową.
• Fasadę.
• Madonnę z Różą.
• Grecko-syryjski architraw.
Czy wiesz, że…?
• Posągi pełnoplastyczne na zewnątrz to kopie: od 1996 roku oryginały są w Muzeum Narodowym San Matteo.
• Cierń zniknął: od XIX wieku przechowuje się go w kościele Santa Chiara.
• Madonna Karmiąca z wewnętrznej strony fasady to kopia z gipsu: oryginał jest w Muzeum San Matteo.