Opis
Kościół Santo Stefano dei Cavalieri stoi przy piazza dei Cavalieri, w centrum Pizy: kościół z białego marmuru, pełen flag zdobytych na wrogich okrętach. Opowiada o Zakonie założonym przez Kosmę I do walki z piractwem na Morzu Śródziemnym.
Kosma I Medyceusz położył kamień węgielny 17 kwietnia 1565 roku. Projekt był dziełem Giorgia Vasariego, który, by pracować swobodnie, kazał zburzyć dawny kościół San Sebastiano. Konsekrowano go w 1569 roku.
Fasada z białego marmuru z Carrary nie jest jego dziełem: wybrano projekt don Giovanniego Medyceusza, pasierba Kosmy. Ma dwie kondygnacje z kolumnami i lizenami, a na górze herb Medyceuszy i Zakonu. Dzwonnica, dodana w latach 1570-1572, powstała według projektu Vasariego.
W środku wszystko sławi czyny rycerzy. Na ścianach wiszą flagi zdarte z okrętów islamskich z okresu od połowy XVI do początku XVIII wieku, a między oknami dawne latarnie okrętowe.
Nie przegap złoconego drewnianego sufitu, wyrzeźbionego przez Bartolomea Atticciatiego w 1604 roku. Ma sześć obrazów o czynach Zakonu, wśród nich Obłóczyny Kosmy I Cigolego i Powrót floty spod Lepanto Jacopa Ligozziego.
Potem Ukamienowanie świętego Szczepana, namalowane przez samego Vasariego w 1571 roku, i Narodzenie Bronzina z 1564 roku. W prezbiterium ołtarz główny Foggiego, z kolorowych marmurów i złoconego brązu, góruje nad urną z relikwiami świętego, które przybyły z Trani w 1682 roku.
Kontrfasada i boki zachowują fragmenty rzeźbionego drewna z figurami tureckich niewolników, zwierząt i broni: według tradycji to część paradnej łodzi Zakonu. Pochodzą z końca XVII wieku.
Dwóch naw bocznych nie planowano. Kościół powstał jako jednonawowy, ale po zniesieniu Zakonu w 1859 roku dwa boczne budynki, używane wcześniej jako przebieralnie i magazyny rycerzy, przekształcono w pomieszczenia podobne do naw.
W XVII wieku ściany wypełniły się płótnami największych malarzy florenckich. Wielkie organy Giovanniego Tamburiniego z 1914 roku mają trzy manuały i zajmują chóry zaprojektowane przez Vasariego po bokach ołtarza.
Kosma I Medyceusz położył kamień węgielny 17 kwietnia 1565 roku. Projekt był dziełem Giorgia Vasariego, który, by pracować swobodnie, kazał zburzyć dawny kościół San Sebastiano. Konsekrowano go w 1569 roku.
Fasada z białego marmuru z Carrary nie jest jego dziełem: wybrano projekt don Giovanniego Medyceusza, pasierba Kosmy. Ma dwie kondygnacje z kolumnami i lizenami, a na górze herb Medyceuszy i Zakonu. Dzwonnica, dodana w latach 1570-1572, powstała według projektu Vasariego.
W środku wszystko sławi czyny rycerzy. Na ścianach wiszą flagi zdarte z okrętów islamskich z okresu od połowy XVI do początku XVIII wieku, a między oknami dawne latarnie okrętowe.
Nie przegap złoconego drewnianego sufitu, wyrzeźbionego przez Bartolomea Atticciatiego w 1604 roku. Ma sześć obrazów o czynach Zakonu, wśród nich Obłóczyny Kosmy I Cigolego i Powrót floty spod Lepanto Jacopa Ligozziego.
Potem Ukamienowanie świętego Szczepana, namalowane przez samego Vasariego w 1571 roku, i Narodzenie Bronzina z 1564 roku. W prezbiterium ołtarz główny Foggiego, z kolorowych marmurów i złoconego brązu, góruje nad urną z relikwiami świętego, które przybyły z Trani w 1682 roku.
Kontrfasada i boki zachowują fragmenty rzeźbionego drewna z figurami tureckich niewolników, zwierząt i broni: według tradycji to część paradnej łodzi Zakonu. Pochodzą z końca XVII wieku.
Dwóch naw bocznych nie planowano. Kościół powstał jako jednonawowy, ale po zniesieniu Zakonu w 1859 roku dwa boczne budynki, używane wcześniej jako przebieralnie i magazyny rycerzy, przekształcono w pomieszczenia podobne do naw.
W XVII wieku ściany wypełniły się płótnami największych malarzy florenckich. Wielkie organy Giovanniego Tamburiniego z 1914 roku mają trzy manuały i zajmują chóry zaprojektowane przez Vasariego po bokach ołtarza.