Opis
Cmentarz żydowski w Pizie leży tuż za dawnymi murami, obok Placu Cudów, naprzeciw dawnej Porta del Leone. Od 1674 roku służy do pochówków Żydów z miasta i wciąż jest używany: jego groby opowiadają o wiekach historii pizańskiej wspólnoty żydowskiej.
Groby pokazują różne gusty: od klasycznych form trapezowych po styl empire, od neogotyku po secesję. Warto zobaczyć płyty z początku XVII wieku, przeniesione tu z poprzedniego cmentarza. Wiek nagrobków pozwala odnaleźć style artystyczne, które zmieniały się z biegiem czasu.
Spoczywają tu Żydzi włoscy oraz wielu przybyłych z Hiszpanii i Portugalii, którzy w Pizie znaleźli schronienie. Ta różnorodność pochodzenia pokazuje, jak bogata była przez wieki obecność żydowska w Pizie. Niektórzy cudzoziemcy wybierali pochówek tutaj właśnie ze względu na bliskość wielkich zabytków placu.
W 1618 roku, za sprawą „Livornina”, jednego z dekretów wielkoksiążęcych mających zwiększyć liczbę ludności Pizy i Livorna, powstał nowy cmentarz. Ale Ferdinando II chciał mieć bażantarnię właśnie na tym terenie i w zamian przyznał obecną działkę: tak w 1674 roku powstał ten cmentarz.
Żydowskie groby w Pizie są o wiele starsze, o czym świadczą dokumenty publiczne i prywatne. Od XIII wieku istniały co najmniej cztery, może pięć cmentarzy między Porta Nuova a Cittadellą. Po najstarszym zostały XIII-wieczne napisy nagrobne wyryte na średniowiecznych murach po obu stronach Porta Nuova.
Pozostałe powstawały do drugiej połowy XVI wieku na gruntach ważnej rodziny da Pisa, nabytych właśnie w tym celu.
Na cmentarzu pochowany jest między innymi Carlo Cammeo, żyjący w latach 1897–1921.
Groby pokazują różne gusty: od klasycznych form trapezowych po styl empire, od neogotyku po secesję. Warto zobaczyć płyty z początku XVII wieku, przeniesione tu z poprzedniego cmentarza. Wiek nagrobków pozwala odnaleźć style artystyczne, które zmieniały się z biegiem czasu.
Spoczywają tu Żydzi włoscy oraz wielu przybyłych z Hiszpanii i Portugalii, którzy w Pizie znaleźli schronienie. Ta różnorodność pochodzenia pokazuje, jak bogata była przez wieki obecność żydowska w Pizie. Niektórzy cudzoziemcy wybierali pochówek tutaj właśnie ze względu na bliskość wielkich zabytków placu.
W 1618 roku, za sprawą „Livornina”, jednego z dekretów wielkoksiążęcych mających zwiększyć liczbę ludności Pizy i Livorna, powstał nowy cmentarz. Ale Ferdinando II chciał mieć bażantarnię właśnie na tym terenie i w zamian przyznał obecną działkę: tak w 1674 roku powstał ten cmentarz.
Żydowskie groby w Pizie są o wiele starsze, o czym świadczą dokumenty publiczne i prywatne. Od XIII wieku istniały co najmniej cztery, może pięć cmentarzy między Porta Nuova a Cittadellą. Po najstarszym zostały XIII-wieczne napisy nagrobne wyryte na średniowiecznych murach po obu stronach Porta Nuova.
Pozostałe powstawały do drugiej połowy XVI wieku na gruntach ważnej rodziny da Pisa, nabytych właśnie w tym celu.
Na cmentarzu pochowany jest między innymi Carlo Cammeo, żyjący w latach 1897–1921.