Opis
Katedra w Pizie, oficjalnie katedra Santa Maria Assunta, to arcydzieło romanizmu pizańskiego i serce Placu Cudów, tuż obok Wieży. Biały i szary marmur, fasada z loggii, pięć naw w środku: to bogactwo republiki morskiej u szczytu potęgi.
Na zewnątrz fasada ma cztery rzędy nałożonych na siebie loggii i intarsje z kolorowych marmurów; na szczycie stoi Madonna z Dzieciątkiem Andrei Pisano, a w narożnikach czterej ewangeliści Giovanniego Pisano. Trzy portale mają brązowe drzwi odlane na nowo po pożarze z 1595 roku w pracowni Giambologny.
Z tyłu znajdują się Drzwi św. Ranieriego, odlane przez Bonanna Pisano około 1180 roku, z dwudziestoma czterema kasetonami ze scenami Nowego Testamentu. To jedyne drzwi, które przetrwały pożar, i przez wieki były wejściem pizańczyków: szlachta przychodziła ulicą via Santa Maria, która kończy się właśnie tutaj.
W środku Katedra ma kasetonowy, złocony strop z herbem Medyceuszów i niezwykłą eliptyczną kopułę, namalowaną enkaustyką przez Orazia Riminaldiego, który zmarł na dżumę, nie dokończywszy jej. W absydzie mozaika z wizerunkiem św. Jana jest dziełem Cimabuego z 1302 roku: jego ostatnim i jedynym z całą pewnością udokumentowanym.
Ambona Giovanniego Pisano z lat 1302–1310 uchodzi za arcydzieło włoskiej rzeźby gotyckiej. Zamiast kolumn ma rzeźbione Cnoty, a panele są lekko wygięte, co było nowością. W prawym transepcie znajduje się grobowiec Henryka VII, cesarza, który zmarł, daremnie oblegając Florencję.
Budowę rozpoczęto w 1064 roku za dziesiątą część łupów z wyprawy na Palermo. Architekt Buscheto połączył style klasyczny, bizantyjski, lombardzki, a przede wszystkim islamski, w odbiciu pizańskich kupców, którzy czuli się w basenie Morza Śródziemnego jak u siebie. Kościół konsekrowano w 1118 roku.
W nocy z 24 na 25 października 1595 roku pożar zniszczył większość wystroju. Ambona ocalała, ale podczas prac restauracyjnych ją rozebrano i złożono ponownie dopiero w 1926 roku, w innym miejscu i z elementami w innym porządku niż w oryginale.
Koniecznie zobacz
• Ambonę Giovanniego Pisano.
• Drzwi św. Ranieriego.
• Mozaikę Cimabuego.
• Kopułę Riminaldiego.
• Grobowiec Henryka VII.
Czy wiesz, że…?
• Żyrandol pośrodku nawy nazywa się „Galileusza”: według legendy, patrząc, jak się kołysze, Galileusz odkrył prawa wahadła. Ale oryginał, mniejszy, jest w Camposanto.
• Na marmurze po północnej stronie widać „ślady szponów diabła”: podobno zmienia się ich liczba za każdym razem, gdy ktoś je liczy.
• 25 marca, w pizański Nowy Rok, w słoneczne południe promień słońca oświetla marmurowe jajo obok ambony.
Na zewnątrz fasada ma cztery rzędy nałożonych na siebie loggii i intarsje z kolorowych marmurów; na szczycie stoi Madonna z Dzieciątkiem Andrei Pisano, a w narożnikach czterej ewangeliści Giovanniego Pisano. Trzy portale mają brązowe drzwi odlane na nowo po pożarze z 1595 roku w pracowni Giambologny.
Z tyłu znajdują się Drzwi św. Ranieriego, odlane przez Bonanna Pisano około 1180 roku, z dwudziestoma czterema kasetonami ze scenami Nowego Testamentu. To jedyne drzwi, które przetrwały pożar, i przez wieki były wejściem pizańczyków: szlachta przychodziła ulicą via Santa Maria, która kończy się właśnie tutaj.
W środku Katedra ma kasetonowy, złocony strop z herbem Medyceuszów i niezwykłą eliptyczną kopułę, namalowaną enkaustyką przez Orazia Riminaldiego, który zmarł na dżumę, nie dokończywszy jej. W absydzie mozaika z wizerunkiem św. Jana jest dziełem Cimabuego z 1302 roku: jego ostatnim i jedynym z całą pewnością udokumentowanym.
Ambona Giovanniego Pisano z lat 1302–1310 uchodzi za arcydzieło włoskiej rzeźby gotyckiej. Zamiast kolumn ma rzeźbione Cnoty, a panele są lekko wygięte, co było nowością. W prawym transepcie znajduje się grobowiec Henryka VII, cesarza, który zmarł, daremnie oblegając Florencję.
Budowę rozpoczęto w 1064 roku za dziesiątą część łupów z wyprawy na Palermo. Architekt Buscheto połączył style klasyczny, bizantyjski, lombardzki, a przede wszystkim islamski, w odbiciu pizańskich kupców, którzy czuli się w basenie Morza Śródziemnego jak u siebie. Kościół konsekrowano w 1118 roku.
W nocy z 24 na 25 października 1595 roku pożar zniszczył większość wystroju. Ambona ocalała, ale podczas prac restauracyjnych ją rozebrano i złożono ponownie dopiero w 1926 roku, w innym miejscu i z elementami w innym porządku niż w oryginale.
Koniecznie zobacz
• Ambonę Giovanniego Pisano.
• Drzwi św. Ranieriego.
• Mozaikę Cimabuego.
• Kopułę Riminaldiego.
• Grobowiec Henryka VII.
Czy wiesz, że…?
• Żyrandol pośrodku nawy nazywa się „Galileusza”: według legendy, patrząc, jak się kołysze, Galileusz odkrył prawa wahadła. Ale oryginał, mniejszy, jest w Camposanto.
• Na marmurze po północnej stronie widać „ślady szponów diabła”: podobno zmienia się ich liczba za każdym razem, gdy ktoś je liczy.
• 25 marca, w pizański Nowy Rok, w słoneczne południe promień słońca oświetla marmurowe jajo obok ambony.