Opis
Museo della Grafica mieści się w Palazzo Lanfranchi, przy Lungarno Galilei w Pizie. W środku są rysunki i grafiki z XX wieku, w renesansowym pałacu powstałym z czterech średniowiecznych domów.
Muzeum, otwarte w 2007 roku z woli Gminy i Uniwersytetu, przechowuje zbiory Gabinetto Disegni e Stampe z Wydziału Historii Sztuki, kolekcję grafiki współczesnej zapoczątkowaną pod koniec lat pięćdziesiątych przez Carla Ludovica Ragghiantiego.
Wiele arkuszy to dary samych artystów lub światłych kolekcjonerów, takich jak uczony Sebastiano Timpanaro i historyk sztuki Giulio Carlo Argan. Wystawy czasowe opowiadają o zbiorze za każdym razem z nowej perspektywy, a pałac gościł je już przed otwarciem muzeum.
Sam pałac też zasługuje na wizytę. Jego obecny wygląd pochodzi głównie z przebudowy z lat 1535-1539, która połączyła cztery średniowieczne zalążki, od XIII wieku wzwyż. Z tyłu zachowała się średniowieczna wieża z kamienia verrucano i cegły.
Fasada od strony Arno ma portal przesunięty w lewo, z kamiennymi blokami, i taras nad nim. Okna mają trójkątne lub półkoliste przyczółki na pierwszych dwóch piętrach i kamienne obramowania na trzecim.
Wzdłuż via dei Lanfranchi można odczytać historię najstarszych domów. Jest tu mur pozostawiony bez tynku, z łukami odcinkowymi, zamurowanymi oknami i otworami po belkach, czyli dziurami, w które wkładano belki rusztowań. Na parterze zostały trzy filary z verrucano.
Pałac nazwano od rodziny Lanfranchi, która mieszkała w nim przez wieki, aż do XIX wieku. Wygasła w rodzie Rasponi dalle Teste, którzy w 1952 roku oddali go Gminie.
Renowacja, powierzona architektowi Massimo Carmassiemu, zdjęła nawet tynk z fasady: ktoś krzyczał o skandalu. Ale pod spodem odsłoniły się malowidła ścienne i średniowieczna architektura ukryte od wieków, i dziś można odtworzyć kolejne fazy pałacu.
Muzeum, otwarte w 2007 roku z woli Gminy i Uniwersytetu, przechowuje zbiory Gabinetto Disegni e Stampe z Wydziału Historii Sztuki, kolekcję grafiki współczesnej zapoczątkowaną pod koniec lat pięćdziesiątych przez Carla Ludovica Ragghiantiego.
Wiele arkuszy to dary samych artystów lub światłych kolekcjonerów, takich jak uczony Sebastiano Timpanaro i historyk sztuki Giulio Carlo Argan. Wystawy czasowe opowiadają o zbiorze za każdym razem z nowej perspektywy, a pałac gościł je już przed otwarciem muzeum.
Sam pałac też zasługuje na wizytę. Jego obecny wygląd pochodzi głównie z przebudowy z lat 1535-1539, która połączyła cztery średniowieczne zalążki, od XIII wieku wzwyż. Z tyłu zachowała się średniowieczna wieża z kamienia verrucano i cegły.
Fasada od strony Arno ma portal przesunięty w lewo, z kamiennymi blokami, i taras nad nim. Okna mają trójkątne lub półkoliste przyczółki na pierwszych dwóch piętrach i kamienne obramowania na trzecim.
Wzdłuż via dei Lanfranchi można odczytać historię najstarszych domów. Jest tu mur pozostawiony bez tynku, z łukami odcinkowymi, zamurowanymi oknami i otworami po belkach, czyli dziurami, w które wkładano belki rusztowań. Na parterze zostały trzy filary z verrucano.
Pałac nazwano od rodziny Lanfranchi, która mieszkała w nim przez wieki, aż do XIX wieku. Wygasła w rodzie Rasponi dalle Teste, którzy w 1952 roku oddali go Gminie.
Renowacja, powierzona architektowi Massimo Carmassiemu, zdjęła nawet tynk z fasady: ktoś krzyczał o skandalu. Ale pod spodem odsłoniły się malowidła ścienne i średniowieczna architektura ukryte od wieków, i dziś można odtworzyć kolejne fazy pałacu.