Opis
Palazzo Agostini, zwany też Palazzo dell'Ussero lub Palazzo Rosso, to jeden z najbardziej efektownych pałaców na nabrzeżach Pizy: gotycka fasada z XIV wieku w całości z rudawej cegły, z zabytkową kawiarnią na parterze.
Astajo zbudowali go w pierwszej połowie XIV wieku, łącząc dwa domy-wieże. Zamiast kamienia wybrali terakotę: zdobione płytki z herbami, liśćmi i twarzami pokrywają pięć ceglanych filarów, które wznoszą się od portyku do dachu.
Na wyższych piętrach otwierają się biforia i triforia z marmurowymi kolumienkami. Fasada lekko przechyla się w prawo z powodu osiadania gruntu, jak Wieża. Portyk od strony lungarno ma łuki odcinkowe i sklepienia z archiwoltami ozdobionymi reliefami.
To jeden z głównych przykładów gotyku świeckiego w Toskanii. Na fasadzie, obok herbu Agostinich, widnieją herby rodzin, które w nich wygasły. Na ostatnim, najwyższym piętrze była otwarta loggia, potem zamknięta, opisana przez Johna Ruskina. Zadaszenie na szczycie to dodatek z restauracji z 1895 roku.
Obecna nazwa pochodzi od Agostinich, pizańskich kupców jedwabiu, którzy kupili go w 1496 roku. Wcześniej przeszedł przez florenckie ręce: w 1495 roku florencka kula armatnia trafiła w «dom Astai», jak opowiada kronikarz Giovanni Portoveneri.
Na parterze mieści się Caffè dell'Ussero, otwarte w 1775 roku. Nazwa pochodzi od «ussero», toskańskiego wariantu słowa husarz. W 1839 roku gościło pierwszy Kongres Uczonych Włoskich, a ściany pokryte są pamiątkami po tych, którzy tu przystawali.
Wśród wspominanych bywalców są Carducci, Giusti, Marinetti, Ezra Pound, Indro Montanelli i Tiziano Terzani. W 1944 roku lokal zarekwirowały amerykańskie siły zbrojne i otwarto go rok później jako «Usserino» w innym miejscu.
Na parterze mieściło się także Cinema Lumière, od 1899 roku do zamknięcia w 2011: pierwsze projekcje zaczęły się w sali bilardowej kawiarni.
Astajo zbudowali go w pierwszej połowie XIV wieku, łącząc dwa domy-wieże. Zamiast kamienia wybrali terakotę: zdobione płytki z herbami, liśćmi i twarzami pokrywają pięć ceglanych filarów, które wznoszą się od portyku do dachu.
Na wyższych piętrach otwierają się biforia i triforia z marmurowymi kolumienkami. Fasada lekko przechyla się w prawo z powodu osiadania gruntu, jak Wieża. Portyk od strony lungarno ma łuki odcinkowe i sklepienia z archiwoltami ozdobionymi reliefami.
To jeden z głównych przykładów gotyku świeckiego w Toskanii. Na fasadzie, obok herbu Agostinich, widnieją herby rodzin, które w nich wygasły. Na ostatnim, najwyższym piętrze była otwarta loggia, potem zamknięta, opisana przez Johna Ruskina. Zadaszenie na szczycie to dodatek z restauracji z 1895 roku.
Obecna nazwa pochodzi od Agostinich, pizańskich kupców jedwabiu, którzy kupili go w 1496 roku. Wcześniej przeszedł przez florenckie ręce: w 1495 roku florencka kula armatnia trafiła w «dom Astai», jak opowiada kronikarz Giovanni Portoveneri.
Na parterze mieści się Caffè dell'Ussero, otwarte w 1775 roku. Nazwa pochodzi od «ussero», toskańskiego wariantu słowa husarz. W 1839 roku gościło pierwszy Kongres Uczonych Włoskich, a ściany pokryte są pamiątkami po tych, którzy tu przystawali.
Wśród wspominanych bywalców są Carducci, Giusti, Marinetti, Ezra Pound, Indro Montanelli i Tiziano Terzani. W 1944 roku lokal zarekwirowały amerykańskie siły zbrojne i otwarto go rok później jako «Usserino» w innym miejscu.
Na parterze mieściło się także Cinema Lumière, od 1899 roku do zamknięcia w 2011: pierwsze projekcje zaczęły się w sali bilardowej kawiarni.