Opis
Palazzo Blu to pałac przy Lungarno Gambacorti w Pizie, w pobliżu kościoła Santa Cristina, znany z błękitnej fasady, „koloru powietrza”. Jego prawdziwa nazwa to Palazzo Giuli Rosselmini Gualandi; dziś jest siedzibą Fondazione Pisa i centrum wystaw.
Sale wciąż mają swój wystrój.
W sali poliptyków, dawnej bibliotece hrabiów Giuli ozdobionej w 1884 roku przez Nicolę Torriciniego, stoi Poliptyk z Agnano Cecca di Pietro, z kopią z 1930 roku. Czerwona Sala była jadalnią, otwartą w 1903 roku balem; w sali Groteskowej drzwi pomalował Antonio Niccolini.
Pod pałacem podczas renowacji odkryto fragment XII-wiecznej ulicy z cegłami ułożonymi w jodełkę oraz pozostałości jeszcze starszej wieży obronnej. Obecny błękit nawiązuje do fragmentu XVIII-wiecznej farby znalezionego na fasadzie.
Kobieta, która twierdziła, że jest córką cesarzowej, rosyjski admirał, porwanie: w lutym 1775 roku „księżniczka Tarakanowa”, podejrzewana o spisek przeciw Katarzynie II, została porwana w tym pałacu i zawieziona do Rosji przez admirała Orłowa.
Co robili Rosjanie nad Lungarno? Od 1773 roku pałac był wynajmowany w imieniu carycy i pomalowany na błękitno, jak pałace Petersburga. Stąd nazwa: Palazzo Blu. W 1781 roku zatrzymała się tu Jekatierina Daszkowa, dyrektorka Rosyjskiej Akademii Nauk, która opisała go w swoich Pamiętnikach.
Pierwsze jądro pochodzi z 1356 roku, gdy doża Giovanni dell’Agnello uzyskał pozwolenie na rozbudowę swoich domów.
Król wjechał do Pizy 8 listopada 1494 roku z trzema tysiącami rycerzy. W czerwcu 1495 roku, na wielkim balu, pizańskie szlachcianki błagały tu Karola VIII Francuskiego o obronę wolności miasta: wśród nich była Camilla del Lante, którą Pizańczycy dobrze pamiętają.
W 1593 roku Emilio Del Testa przekształcił go w pałac późnorenesansowy, a w 1861 roku kupił go hrabia Domenico Giuli za 50 000 lirów, czyniąc go symetrycznym. W XIX wieku należał do Bracci-Cambinich i mediolańskich hrabiów D’Archinto, a wcześniej, w XVIII wieku, rodzina Agostinich wynajęła go doktorowi Cesare Studiatiemu, dyrektorowi Collegio Imperiale Greco Russo.
Koniecznie zobacz
• Salę poliptyków.
• Czerwoną Salę.
• Salę Groteskową.
Czy wiesz, że…?
• Kopię poliptyku wykonał Icilio Federico Joni, najsłynniejszy włoski fałszerz XX wieku.
• Pod pałacem jest odcinek XII-wiecznej ulicy.
Sale wciąż mają swój wystrój.
W sali poliptyków, dawnej bibliotece hrabiów Giuli ozdobionej w 1884 roku przez Nicolę Torriciniego, stoi Poliptyk z Agnano Cecca di Pietro, z kopią z 1930 roku. Czerwona Sala była jadalnią, otwartą w 1903 roku balem; w sali Groteskowej drzwi pomalował Antonio Niccolini.
Pod pałacem podczas renowacji odkryto fragment XII-wiecznej ulicy z cegłami ułożonymi w jodełkę oraz pozostałości jeszcze starszej wieży obronnej. Obecny błękit nawiązuje do fragmentu XVIII-wiecznej farby znalezionego na fasadzie.
Kobieta, która twierdziła, że jest córką cesarzowej, rosyjski admirał, porwanie: w lutym 1775 roku „księżniczka Tarakanowa”, podejrzewana o spisek przeciw Katarzynie II, została porwana w tym pałacu i zawieziona do Rosji przez admirała Orłowa.
Co robili Rosjanie nad Lungarno? Od 1773 roku pałac był wynajmowany w imieniu carycy i pomalowany na błękitno, jak pałace Petersburga. Stąd nazwa: Palazzo Blu. W 1781 roku zatrzymała się tu Jekatierina Daszkowa, dyrektorka Rosyjskiej Akademii Nauk, która opisała go w swoich Pamiętnikach.
Pierwsze jądro pochodzi z 1356 roku, gdy doża Giovanni dell’Agnello uzyskał pozwolenie na rozbudowę swoich domów.
Król wjechał do Pizy 8 listopada 1494 roku z trzema tysiącami rycerzy. W czerwcu 1495 roku, na wielkim balu, pizańskie szlachcianki błagały tu Karola VIII Francuskiego o obronę wolności miasta: wśród nich była Camilla del Lante, którą Pizańczycy dobrze pamiętają.
W 1593 roku Emilio Del Testa przekształcił go w pałac późnorenesansowy, a w 1861 roku kupił go hrabia Domenico Giuli za 50 000 lirów, czyniąc go symetrycznym. W XIX wieku należał do Bracci-Cambinich i mediolańskich hrabiów D’Archinto, a wcześniej, w XVIII wieku, rodzina Agostinich wynajęła go doktorowi Cesare Studiatiemu, dyrektorowi Collegio Imperiale Greco Russo.
Koniecznie zobacz
• Salę poliptyków.
• Czerwoną Salę.
• Salę Groteskową.
Czy wiesz, że…?
• Kopię poliptyku wykonał Icilio Federico Joni, najsłynniejszy włoski fałszerz XX wieku.
• Pod pałacem jest odcinek XII-wiecznej ulicy.