Opis
Łuki, biforia, kamień i cegła: na pierwszy rzut oka Palazzo delle Poste w Pizie wygląda na średniowieczny pałac. Tymczasem otwarto go 28 października 1929 roku, po południowej stronie wielkiego placu Vittorio Emanuele II, między starówką a nowymi dzielnicami. Jego „styl pizański” był całkowicie wykalkulowany.
W 1924 roku gmina ogłosiła konkurs i wygrali go inżynierowie Federigo Severini i Giulio Buoncristiani. Prasa tamtych czasów chwaliła go właśnie za to: w projekcie uwzględniono kilka najcenniejszych przykładów architektury pizańskiej. Efektem jest swobodna mieszanka neoromańska i neogotyku.
Fasada otwiera się półkoliście na plac, który jest okrągły. Na parterze biegnie długi portyk z łuków półkolistych na ośmiobocznych kamiennych filarach, a nad nim ściany z cegły rozczłonkowane lizenami, z biforium na każdym piętrze i łukami ostrymi na dwóch narożnych bryłach.
Pośrodku kamień wznosi się bez przerwy aż do dachu. Na piano nobile jest balkon z balustradą, na który wychodzą drzwi balkonowe z trzema światłami. Wyżej trzy marmurowe płaskorzeźby i inne, kamienne, obramiają triforia.
Z tyłu pałac zmienia twarz: kamień sztuczny i cegła przeplatają się z bryłami po prostu otynkowanymi, z biforiami i monoforiami. Murek z kutą żelazną kratą spina całość od strony ulicy.
W środku hol prowadzi do wielkiej hali okienek, przykrytej rozległym świetlikiem. Po obu stronach są dwa małe trapezowe dziedzińce i schody, w tym główne. Na wyższych piętrach mieszczą się biura, archiwa, stołówka i dopolavoro.
Wraz z pałacem zmieniło się też oblicze placu. Zniknęły palmy i platany, zastąpione sosnami nadmorskimi; zniknęła wielka misa z fontanną i kioski z napojami i owocami, uznane za niepasujące do nowej rzeczywistości miejskiej. W 1929 roku przewidywano obok Palazzo del Littorio, zastąpiony potem pałacem administracji prowincji.
Ten ostatni bardzo przypomina Pocztę, jak brat: również zaprojektował go Severini. Oba budynki tworzą dla placu tło w kształcie egzedry i zamykają dwie osie Corso Italia i via D'Azeglio, naprzeciw szerokiej prostej viale Gramsci.
W 1924 roku gmina ogłosiła konkurs i wygrali go inżynierowie Federigo Severini i Giulio Buoncristiani. Prasa tamtych czasów chwaliła go właśnie za to: w projekcie uwzględniono kilka najcenniejszych przykładów architektury pizańskiej. Efektem jest swobodna mieszanka neoromańska i neogotyku.
Fasada otwiera się półkoliście na plac, który jest okrągły. Na parterze biegnie długi portyk z łuków półkolistych na ośmiobocznych kamiennych filarach, a nad nim ściany z cegły rozczłonkowane lizenami, z biforium na każdym piętrze i łukami ostrymi na dwóch narożnych bryłach.
Pośrodku kamień wznosi się bez przerwy aż do dachu. Na piano nobile jest balkon z balustradą, na który wychodzą drzwi balkonowe z trzema światłami. Wyżej trzy marmurowe płaskorzeźby i inne, kamienne, obramiają triforia.
Z tyłu pałac zmienia twarz: kamień sztuczny i cegła przeplatają się z bryłami po prostu otynkowanymi, z biforiami i monoforiami. Murek z kutą żelazną kratą spina całość od strony ulicy.
W środku hol prowadzi do wielkiej hali okienek, przykrytej rozległym świetlikiem. Po obu stronach są dwa małe trapezowe dziedzińce i schody, w tym główne. Na wyższych piętrach mieszczą się biura, archiwa, stołówka i dopolavoro.
Wraz z pałacem zmieniło się też oblicze placu. Zniknęły palmy i platany, zastąpione sosnami nadmorskimi; zniknęła wielka misa z fontanną i kioski z napojami i owocami, uznane za niepasujące do nowej rzeczywistości miejskiej. W 1929 roku przewidywano obok Palazzo del Littorio, zastąpiony potem pałacem administracji prowincji.
Ten ostatni bardzo przypomina Pocztę, jak brat: również zaprojektował go Severini. Oba budynki tworzą dla placu tło w kształcie egzedry i zamykają dwie osie Corso Italia i via D'Azeglio, naprzeciw szerokiej prostej viale Gramsci.