Opis
Piazza Vittorio Emanuele II wita tych, którzy przyjeżdżają do Pizy pociągiem: to wielka elipsa przed dworcem, od której zaczyna się corso Italia, ulica prowadząca do centrum.
Aby zrobić dla niej miejsce, w 1864 roku zburzono Porta San Gilio i okoliczne mury. Nowy dworzec trzeba było połączyć z miastem i potrzebne było godne wejście. W 1866 roku powstał plac, nazwany na cześć króla Wiktora Emanuela II.
W centrum stoi brązowy pomnik Wiktora Emanuela II, dzieło Cesarego Zocchiego z 1890 roku. Dookoła, zgodnie z ruchem wskazówek zegara od północy, stoją budynki nadające placowi charakter.
Są tu Izba Handlowa z 1952 roku oraz neogotyckie pałace Poczty i Prowincji, oba z 1929 roku. Drugi był pierwotnie siedzibą faszystowskiego Littorio. Z tyłu widać kościół Sant'Antonio Abate.
Od planu regulacyjnego z 1871 roku plac miał kształt eliptyczny, z dwoma pawilonami celnymi w formie łuków Janusa. Zburzono je w latach trzydziestych, by zrobić miejsce dla obecnych gmachów.
Od 1881 do 1952 roku przecinały go tory tramwajowe, także linii do Pontedery i Calci, podczas gdy wokół miasto zmieniało oblicze. Przez krótki czas po wojnie nazywał się piazza della Repubblica.
Przez ponad dziesięć lat plac był placem budowy: odnowiono cały obwód, a pod nim powstał parking podziemny. Ostateczne otwarcie miało miejsce w 2012 roku, a część dla pieszych się powiększyła: dziś przechodzi się go pieszo, wśród rabat i ławek, w stronę centrum.
Po zachodniej stronie otwiera się piazzetta di Sant'Antonio, znana z muralu Tuttomondo Keitha Haringa na boku kościoła. Znajduje się kilka kroków od dworca. Na placu odbywają się wydarzenia i tymczasowe targi.
Aby zrobić dla niej miejsce, w 1864 roku zburzono Porta San Gilio i okoliczne mury. Nowy dworzec trzeba było połączyć z miastem i potrzebne było godne wejście. W 1866 roku powstał plac, nazwany na cześć króla Wiktora Emanuela II.
W centrum stoi brązowy pomnik Wiktora Emanuela II, dzieło Cesarego Zocchiego z 1890 roku. Dookoła, zgodnie z ruchem wskazówek zegara od północy, stoją budynki nadające placowi charakter.
Są tu Izba Handlowa z 1952 roku oraz neogotyckie pałace Poczty i Prowincji, oba z 1929 roku. Drugi był pierwotnie siedzibą faszystowskiego Littorio. Z tyłu widać kościół Sant'Antonio Abate.
Od planu regulacyjnego z 1871 roku plac miał kształt eliptyczny, z dwoma pawilonami celnymi w formie łuków Janusa. Zburzono je w latach trzydziestych, by zrobić miejsce dla obecnych gmachów.
Od 1881 do 1952 roku przecinały go tory tramwajowe, także linii do Pontedery i Calci, podczas gdy wokół miasto zmieniało oblicze. Przez krótki czas po wojnie nazywał się piazza della Repubblica.
Przez ponad dziesięć lat plac był placem budowy: odnowiono cały obwód, a pod nim powstał parking podziemny. Ostateczne otwarcie miało miejsce w 2012 roku, a część dla pieszych się powiększyła: dziś przechodzi się go pieszo, wśród rabat i ławek, w stronę centrum.
Po zachodniej stronie otwiera się piazzetta di Sant'Antonio, znana z muralu Tuttomondo Keitha Haringa na boku kościoła. Znajduje się kilka kroków od dworca. Na placu odbywają się wydarzenia i tymczasowe targi.