Opis
Ponte di Mezzo leży w idealnym centrum Pizy i łączy dwie połowy miasta: Plac Garibaldiego, od strony Tramontany, i Plac XX Września, od strony Mezzogiorno, gdzie znajdują się Palazzo Pretorio, ratusz i Logge di Banchi. To pojedynczy łuk o rozpiętości 72 metrów, długi w sumie na 89.
Tu, w ostatnią sobotę czerwca, odbywa się Gioco del Ponte: Mezzogiorno i Tramontana walczą o most, pchając wóz. Po stronie Mezzogiorno stoją Logge di Banchi. Pośrodku jezdni jest replika krzyża pizańskiego, a przy wejściach cztery kule przypominają poprzedni most.
Obecny most jest żelbetowy, z bokami obłożonymi białym kamieniem z Werony. Ma dwa bliźniaki nad Tybrem w Rzymie, most Testaccio i most Duca d’Aosta.
Do XII wieku Piza miała tylko jeden most, drewniany, tam, gdzie dziś stoi Santa Cristina.
Historia Ponte di Mezzo zaczyna się w 1035 roku, roku zwycięstwa pod Lipari, gdy drewniany most przebudowano tu w kamieniu, a w 1388 roku odnowiono go z polecenia Pietra Gambacorty. W 1635 roku wezbrane Arno go zawaliło, a odbudowa trwała około trzydziestu lat, z trzema różnymi architektami.
Pierwszy zrezygnował. Drugi, Alessandro Bortolotti, spróbował zbudować jeden łuk, na owe czasy odważny: przetrwał osiem dni, a on sam został aresztowany. Trzeci, Francesco Nave, dokończył dzieła w 1660 roku, z trzema łukami, burząc ostatnie osiem sklepików na jednym brzegu.
22 lipca 1944 roku niemieckie miny wysadziły go w powietrze. Dla pizańczyków odbudowa była symbolem i ogłoszono referendum: trzy łuki jak przedtem czy jeden?
Projekt z trzema przęsłami „Post Fata Resurgo” Ettorego Fagiuolego był faworytem komisji.
Ale wygrał jeden łuk, w projekcie „Conte Ugolino”. Most zbudowano w latach 1947–1950 w firmie Ferrobeton, znanej we włoskim budownictwie, według obliczeń inżyniera Giulia Kralla; zwycięski projekt podpisali architekci i inżynierowie wraz z rzeźbiarzem Mario Bertinim. Ze starego mostu zostały cztery kule i boczne obłożenie z marmuru.
Koniecznie zobacz
• Gioco del Ponte.
• Logge di Banchi.
• Krzyż pizański.
Czy wiesz, że…?
• Leży nieco dalej w dół rzeki niż stary: miał obsłużyć nową ulicę równoległą do corso Italia, której nigdy nie zbudowano.
• W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku po moście jeździły też tramwaje.
Tu, w ostatnią sobotę czerwca, odbywa się Gioco del Ponte: Mezzogiorno i Tramontana walczą o most, pchając wóz. Po stronie Mezzogiorno stoją Logge di Banchi. Pośrodku jezdni jest replika krzyża pizańskiego, a przy wejściach cztery kule przypominają poprzedni most.
Obecny most jest żelbetowy, z bokami obłożonymi białym kamieniem z Werony. Ma dwa bliźniaki nad Tybrem w Rzymie, most Testaccio i most Duca d’Aosta.
Do XII wieku Piza miała tylko jeden most, drewniany, tam, gdzie dziś stoi Santa Cristina.
Historia Ponte di Mezzo zaczyna się w 1035 roku, roku zwycięstwa pod Lipari, gdy drewniany most przebudowano tu w kamieniu, a w 1388 roku odnowiono go z polecenia Pietra Gambacorty. W 1635 roku wezbrane Arno go zawaliło, a odbudowa trwała około trzydziestu lat, z trzema różnymi architektami.
Pierwszy zrezygnował. Drugi, Alessandro Bortolotti, spróbował zbudować jeden łuk, na owe czasy odważny: przetrwał osiem dni, a on sam został aresztowany. Trzeci, Francesco Nave, dokończył dzieła w 1660 roku, z trzema łukami, burząc ostatnie osiem sklepików na jednym brzegu.
22 lipca 1944 roku niemieckie miny wysadziły go w powietrze. Dla pizańczyków odbudowa była symbolem i ogłoszono referendum: trzy łuki jak przedtem czy jeden?
Projekt z trzema przęsłami „Post Fata Resurgo” Ettorego Fagiuolego był faworytem komisji.
Ale wygrał jeden łuk, w projekcie „Conte Ugolino”. Most zbudowano w latach 1947–1950 w firmie Ferrobeton, znanej we włoskim budownictwie, według obliczeń inżyniera Giulia Kralla; zwycięski projekt podpisali architekci i inżynierowie wraz z rzeźbiarzem Mario Bertinim. Ze starego mostu zostały cztery kule i boczne obłożenie z marmuru.
Koniecznie zobacz
• Gioco del Ponte.
• Logge di Banchi.
• Krzyż pizański.
Czy wiesz, że…?
• Leży nieco dalej w dół rzeki niż stary: miał obsłużyć nową ulicę równoległą do corso Italia, której nigdy nie zbudowano.
• W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku po moście jeździły też tramwaje.