Omschrijving
Het Camposanto Monumentale is de historische begraafplaats van Pisa, een lange witmarmeren omheining die de noordkant van de Piazza dei Miracoli afsluit. Binnen is het een gotische kloostergang met veertiende-eeuwse fresco's en Romeinse sarcofagen: eeuwenlang was het het «pantheon» van de belangrijkste Pisanen, en in de negentiende eeuw het eerste museum van de stad.
Het beroemdste stuk is de Triomf van de Dood, het fresco van Buonamico Buffalmacco, van omstreeks 1336: de Dood stort zich op een vrolijk gezelschap van jongeren, terwijl engelen en duivels om de zielen strijden, afgebeeld als kinderen. Ernaast staan het Laatste Oordeel en de Hel, met Lucifer die de verdoemden verslindt.
In de galerijen vind je ook de verhalen uit het Oude Testament van Benozzo Gozzoli, geschilderd tussen 1468 en 1483, en de Theologische kosmografie van Piero di Puccio, opgebouwd uit concentrische cirkels. Onder de bogen staan de Romeinse sarcofagen, tussen 28 en 31, hergebruikt voor de graven van Pisaanse edelen.
In de Aulla-kapel wordt de lamp van Galilei bewaard: volgens het Camposanto is het die welke de geleerde zag schommelen. Op één plek zie je ook delen van de ketting van Porto Pisano, gebroken na de nederlaag bij Meloria en naar Genua meegenomen.
De buitenkant is een eenvoudige witmarmeren muur met 43 blinde bogen; de ingang aan het plein heeft een gotisch tabernakel met de Madonna en vier heiligen. Binnen werden de spitsbogen met hun doorbroken tracering in 1464 voltooid, in flamboyante gotiek.
De legende zegt dat het Campo Santo werd gevuld met aarde van Golgotha, aangevoerd op Pisaanse schepen. De waarheid is prozaïscher: rond de Dom waren de graven zich gaan vermenigvuldigen en de gemeente wilde ze uit de weg hebben. Pas op 19 juni 1277 stond aartsbisschop Federico Visconti de grond af.
Toen kwam 27 juli 1944: een salvo van de geallieerde artillerie stak het dak in brand, en het gesmolten lood stroomde over de fresco's en de marmeren vloer, met sporen die nog steeds zichtbaar zijn. De fresco's werden haastig losgemaakt, en er begon een zeer lange restauratie.
Die ramp bracht een verrassing aan het licht: onder het pleisterwerk zaten de sinopieën, de voorbereidende tekeningen van de schilders, zeer goed bewaard. Ze zijn te zien in het Museo delle Sinopie, aan de zuidkant van het plein.
Niet missen
• De Triomf van de Dood.
• De fresco's van Benozzo Gozzoli.
• De Romeinse sarcofagen.
• De lamp van Galilei.
Wist je dat?
• De omheining staat een beetje scheef ten opzichte van de as tussen Dom en Doopkapel: een perspectiefspel dat het plein groter laat lijken.
• De naam «Campo Santo» komt vanaf 1287 in de documenten voor, en tot minstens 1406 was hij buiten Pisa onbekend.
Het beroemdste stuk is de Triomf van de Dood, het fresco van Buonamico Buffalmacco, van omstreeks 1336: de Dood stort zich op een vrolijk gezelschap van jongeren, terwijl engelen en duivels om de zielen strijden, afgebeeld als kinderen. Ernaast staan het Laatste Oordeel en de Hel, met Lucifer die de verdoemden verslindt.
In de galerijen vind je ook de verhalen uit het Oude Testament van Benozzo Gozzoli, geschilderd tussen 1468 en 1483, en de Theologische kosmografie van Piero di Puccio, opgebouwd uit concentrische cirkels. Onder de bogen staan de Romeinse sarcofagen, tussen 28 en 31, hergebruikt voor de graven van Pisaanse edelen.
In de Aulla-kapel wordt de lamp van Galilei bewaard: volgens het Camposanto is het die welke de geleerde zag schommelen. Op één plek zie je ook delen van de ketting van Porto Pisano, gebroken na de nederlaag bij Meloria en naar Genua meegenomen.
De buitenkant is een eenvoudige witmarmeren muur met 43 blinde bogen; de ingang aan het plein heeft een gotisch tabernakel met de Madonna en vier heiligen. Binnen werden de spitsbogen met hun doorbroken tracering in 1464 voltooid, in flamboyante gotiek.
De legende zegt dat het Campo Santo werd gevuld met aarde van Golgotha, aangevoerd op Pisaanse schepen. De waarheid is prozaïscher: rond de Dom waren de graven zich gaan vermenigvuldigen en de gemeente wilde ze uit de weg hebben. Pas op 19 juni 1277 stond aartsbisschop Federico Visconti de grond af.
Toen kwam 27 juli 1944: een salvo van de geallieerde artillerie stak het dak in brand, en het gesmolten lood stroomde over de fresco's en de marmeren vloer, met sporen die nog steeds zichtbaar zijn. De fresco's werden haastig losgemaakt, en er begon een zeer lange restauratie.
Die ramp bracht een verrassing aan het licht: onder het pleisterwerk zaten de sinopieën, de voorbereidende tekeningen van de schilders, zeer goed bewaard. Ze zijn te zien in het Museo delle Sinopie, aan de zuidkant van het plein.
Niet missen
• De Triomf van de Dood.
• De fresco's van Benozzo Gozzoli.
• De Romeinse sarcofagen.
• De lamp van Galilei.
Wist je dat?
• De omheining staat een beetje scheef ten opzichte van de as tussen Dom en Doopkapel: een perspectiefspel dat het plein groter laat lijken.
• De naam «Campo Santo» komt vanaf 1287 in de documenten voor, en tot minstens 1406 was hij buiten Pisa onbekend.