Opis
Kościół San Nicola stoi w sercu Pizy, przy via Santa Maria, o krok od Palazzo Reale. To romański kościół z fasadą inkrustowaną marmurem i ośmioboczną dzwonnicą, najbardziej charakterystyczną w mieście po Krzywej Wieży.
Dzwonnica to ośmioboczny graniastosłup ze ślepymi arkadami, rombami i sześcioboczną komorą dzwonową, opasaną galerią z arkadkami. Jest lekko pochylona i wielobarwna: jasny verrucano, ciemny kamień z Livorno, biały marmur, granit z Elby.
Niespodzianką są spiralne schody w środku. W odróżnieniu od tych w Krzywej Wieży nie są zamknięte między dwoma murami: wiją się swobodnie wokół galerii z arkadkami i kolumienkami. Vasari wskazał je jako wzór dla Studni Świętego Patryka w Orvieto.
Kto ją zaprojektował? Vasari przypisywał ją Nicoli Pisano, ale to przypisanie jest niepewne. Niektórzy datują dzwonnicę na rok 1170 i przypisują Diotisalviemu, inni umieszczają ją między 1230 a 1250.
Fasada jest w stylu romańskim pizańskim, z lizenami, ślepymi arkadami, rombami i inkrustacjami z XII wieku. Według jednego z badań kręgi inkrustacji w jednej z lunet układają się w ciąg Fibonacciego: zauważył to podobno profesor petrologii z Uniwersytetu w Pizie.
W środku, w kościele odnowionym w XVII wieku, znajdują się obrazy i rzeźby z XIV i XV wieku: Madonna z Dzieciątkiem Francesca Trainiego, tablica Święty Mikołaj ocala Pizę od zarazy, Krucyfiks Giovanniego Pisano i Madonna Nina Pisano. Nie brakuje też wielkich organów z trzema manuałami.
Kościół jest wzmiankowany od 1097 roku, razem z klasztorem. Augustianie rozbudowali go między końcem XIII wieku a rokiem 1313. Do dziś kryte przejście na łukach przecina ulicę aż do Palazzo delle Vedove.
Mieszkały tam kobiety z rodu Medyceuszy. Dzięki temu przejściu mogły chodzić na mszę, nie stawiając stopy na ulicy.
Dzwonnica to ośmioboczny graniastosłup ze ślepymi arkadami, rombami i sześcioboczną komorą dzwonową, opasaną galerią z arkadkami. Jest lekko pochylona i wielobarwna: jasny verrucano, ciemny kamień z Livorno, biały marmur, granit z Elby.
Niespodzianką są spiralne schody w środku. W odróżnieniu od tych w Krzywej Wieży nie są zamknięte między dwoma murami: wiją się swobodnie wokół galerii z arkadkami i kolumienkami. Vasari wskazał je jako wzór dla Studni Świętego Patryka w Orvieto.
Kto ją zaprojektował? Vasari przypisywał ją Nicoli Pisano, ale to przypisanie jest niepewne. Niektórzy datują dzwonnicę na rok 1170 i przypisują Diotisalviemu, inni umieszczają ją między 1230 a 1250.
Fasada jest w stylu romańskim pizańskim, z lizenami, ślepymi arkadami, rombami i inkrustacjami z XII wieku. Według jednego z badań kręgi inkrustacji w jednej z lunet układają się w ciąg Fibonacciego: zauważył to podobno profesor petrologii z Uniwersytetu w Pizie.
W środku, w kościele odnowionym w XVII wieku, znajdują się obrazy i rzeźby z XIV i XV wieku: Madonna z Dzieciątkiem Francesca Trainiego, tablica Święty Mikołaj ocala Pizę od zarazy, Krucyfiks Giovanniego Pisano i Madonna Nina Pisano. Nie brakuje też wielkich organów z trzema manuałami.
Kościół jest wzmiankowany od 1097 roku, razem z klasztorem. Augustianie rozbudowali go między końcem XIII wieku a rokiem 1313. Do dziś kryte przejście na łukach przecina ulicę aż do Palazzo delle Vedove.
Mieszkały tam kobiety z rodu Medyceuszy. Dzięki temu przejściu mogły chodzić na mszę, nie stawiając stopy na ulicy.