Opis
Palazzo Reale w Pizie stoi przy Lungarno Pacinotti. Był zimową rezydencją dworu Medyceuszy, potem Lotaryńczyków i Sabaudczyków, a dziś mieści Museo nazionale di Palazzo Reale z obrazami, meblami, arrasami i zbrojami.
Kazał go zbudować w 1583 roku Franciszek I Medyceusz, według projektu Bernarda Buontalentiego, w miejscu dawnego pałacu Medyceuszy w pobliżu San Matteo. Aby zrobić mu miejsce, zburzono warsztaty, a nawet kościół.
Projekt wchłonął średniowieczne domy-wieże, częściowo wciąż widoczne, a pałac był kilkakrotnie przebudowywany w XVII i XIX wieku. Z boku zachowała się wieża Gaetanich, zwana Verga d'Oro. W uliczce po lewej widać półkoliste łuki średniowiecznego budynku, dziś niskie, bo grunt się podniósł.
Z dziedzińca widać lepiej rozpoznawalną starą wieżę, z portalem w łuku z kamienia verrucano i okienkami z pięciokątnym nadprożem. Na parterze zostały resztki loggii z dwiema kolumnami z kapitelami historiowanymi, częściowo zniszczonymi.
Museo nazionale, otwarte od 1989 roku, przechowuje świadectwa rodzin, które tu mieszkały: obrazy, portrety, meble, arrasy i zbroje.
Wraz z dworem przybywali znamienici goście. Wśród nich Galileusz i uczony Francesco Redi, który zmarł tu 1 marca 1697 roku. Piotr Leopold Lotaryński lubił spędzać tu zimy ze względu na łagodny klimat miasta.
Nazwa «Reale», czyli królewski, pochodzi od Sabaudczyków, którzy zamieszkali tu po zjednoczeniu. Pałac przeszedł na własność państwa włoskiego w 1919 roku.
Mosty nad ulicą pozwalały wielkim książętom chodzić na mszę do pobliskiego kościoła San Nicola bez schodzenia na ulicę. Jeden zniszczyły bombardowania II wojny światowej, potem został odbudowany; od strony via Santa Maria wciąż widać przejście do Palazzo delle Vedove.
Kazał go zbudować w 1583 roku Franciszek I Medyceusz, według projektu Bernarda Buontalentiego, w miejscu dawnego pałacu Medyceuszy w pobliżu San Matteo. Aby zrobić mu miejsce, zburzono warsztaty, a nawet kościół.
Projekt wchłonął średniowieczne domy-wieże, częściowo wciąż widoczne, a pałac był kilkakrotnie przebudowywany w XVII i XIX wieku. Z boku zachowała się wieża Gaetanich, zwana Verga d'Oro. W uliczce po lewej widać półkoliste łuki średniowiecznego budynku, dziś niskie, bo grunt się podniósł.
Z dziedzińca widać lepiej rozpoznawalną starą wieżę, z portalem w łuku z kamienia verrucano i okienkami z pięciokątnym nadprożem. Na parterze zostały resztki loggii z dwiema kolumnami z kapitelami historiowanymi, częściowo zniszczonymi.
Museo nazionale, otwarte od 1989 roku, przechowuje świadectwa rodzin, które tu mieszkały: obrazy, portrety, meble, arrasy i zbroje.
Wraz z dworem przybywali znamienici goście. Wśród nich Galileusz i uczony Francesco Redi, który zmarł tu 1 marca 1697 roku. Piotr Leopold Lotaryński lubił spędzać tu zimy ze względu na łagodny klimat miasta.
Nazwa «Reale», czyli królewski, pochodzi od Sabaudczyków, którzy zamieszkali tu po zjednoczeniu. Pałac przeszedł na własność państwa włoskiego w 1919 roku.
Mosty nad ulicą pozwalały wielkim książętom chodzić na mszę do pobliskiego kościoła San Nicola bez schodzenia na ulicę. Jeden zniszczyły bombardowania II wojny światowej, potem został odbudowany; od strony via Santa Maria wciąż widać przejście do Palazzo delle Vedove.