Opis
Museo Nazionale di Palazzo Reale mieści się w pałacu, który Medyceusze kazali sobie zbudować na Lungarno Pacinotti w Pizie. W środku są portrety, meble, arrasy i zbroje rodów, które tu mieszkały: to raczej wizyta w życiu dworskim niż w galerii sztuki.
Pałac zaprojektował Bernardo Buontalenti w 1583 roku dla Francesca I Medyceusza i włączył w niego średniowieczne domy i wieże z XI–XII wieku. Z boku wciąż widać wieżę Gaetanich, zwaną Verga d’Oro lub del Cantone; na dziedzińcu zachowały się łukowy portal, małe okna i loggia z kapitelami figuralnymi.
W salach są portrety Medyceuszów i Lotaryńczyków, także pędzla Bronzina i Tempestiego, arrasy i meble trzech dynastii: Medyceuszów, Lotaryńczyków i Sabaudczyków. Warto zobaczyć dawne zbroje z Gioco del Ponte, zawodów, które co roku dzielą miasto na Ponte di Mezzo.
Muzeum zawiera też zapis Ceciego, z obrazami flamandzkimi i włoskimi z XVI–XVIII wieku, starymi meblami i włoską oraz angielską ceramiką, gipsotekę i obrazy Italo Griselliego, rzeźbiarza-portrecisty z początku XX wieku.
Z wieży tego pałacu, jak się opowiada, Galileusz pokazywał niebo wielkim książętom przez swoją lunetę: średniowieczną wieżę, zwaną Vergadoro, oszczędzono przy budowie. To tylko tradycja, ale oddaje klimat miejsca.
Dwór medycejski zbierał się tu głównie zimą, a wśród gości byli Galileusz i uczony Francesco Redi, który tu zmarł 1 marca 1697 roku.
Po Medyceuszach przyszli Lotaryńczycy, potem Sabaudczycy, którzy nadali mu nazwę „Królewski”. W 1919 roku pałac przeszedł na własność państwa, a od 1989 roku mieści muzeum, które organizuje też wystawy czasowe. Francesco I chciał go na miejscu dawnego pałacu Medyceuszów obok kościoła i klasztoru San Matteo.
Pałac zaprojektował Bernardo Buontalenti w 1583 roku dla Francesca I Medyceusza i włączył w niego średniowieczne domy i wieże z XI–XII wieku. Z boku wciąż widać wieżę Gaetanich, zwaną Verga d’Oro lub del Cantone; na dziedzińcu zachowały się łukowy portal, małe okna i loggia z kapitelami figuralnymi.
W salach są portrety Medyceuszów i Lotaryńczyków, także pędzla Bronzina i Tempestiego, arrasy i meble trzech dynastii: Medyceuszów, Lotaryńczyków i Sabaudczyków. Warto zobaczyć dawne zbroje z Gioco del Ponte, zawodów, które co roku dzielą miasto na Ponte di Mezzo.
Muzeum zawiera też zapis Ceciego, z obrazami flamandzkimi i włoskimi z XVI–XVIII wieku, starymi meblami i włoską oraz angielską ceramiką, gipsotekę i obrazy Italo Griselliego, rzeźbiarza-portrecisty z początku XX wieku.
Z wieży tego pałacu, jak się opowiada, Galileusz pokazywał niebo wielkim książętom przez swoją lunetę: średniowieczną wieżę, zwaną Vergadoro, oszczędzono przy budowie. To tylko tradycja, ale oddaje klimat miejsca.
Dwór medycejski zbierał się tu głównie zimą, a wśród gości byli Galileusz i uczony Francesco Redi, który tu zmarł 1 marca 1697 roku.
Po Medyceuszach przyszli Lotaryńczycy, potem Sabaudczycy, którzy nadali mu nazwę „Królewski”. W 1919 roku pałac przeszedł na własność państwa, a od 1989 roku mieści muzeum, które organizuje też wystawy czasowe. Francesco I chciał go na miejscu dawnego pałacu Medyceuszów obok kościoła i klasztoru San Matteo.