Opis
Kościół San Francesco jest drugim co do wielkości kościołem Pizy, po katedrze. Stoi na placu o tej samej nazwie, wraz z klasztornym krużgankiem, i jest wielkim przykładem franciszkańskiej architektury z jedną nawą.
Uwagę przykuwa nawa, szeroka na 18 metrów, a przy transepcie nawet na 22, jedna z najszerszych w toskańskich kościołach. Nad nią widać odsłonięte drewniane wiązary.
Dzwonnica jest śmiała: od wewnątrz opiera się z dwóch stron na konsolach. Fasadę z marmuru z San Giuliano, rozpoczętą w XIV wieku, ukończono dopiero w 1603 roku, za czasów Medyceuszy.
Koniecznie zobacz freski w sali kapitulnej, dzieło Niccolò di Pietro Geriniego (1392), oraz te w zakrystii, autorstwa Taddeo di Bartolo (1397). Do dziś są bardzo wyraziste, choć nie najlepiej zachowane.
W ołtarzach z okresu kontrreformacji wiszą wielkie płótna najlepszych toskańskich artystów epoki, takich jak Narodziny Chrystusa Cigolego czy Wniebowzięcie Ventury Salimbeniego. Z bogatych XIV-wiecznych fresków zostały fragmenty i synopie.
Spoczywa tu hrabia Ugolino della Gherardesca wraz z synami i wnukami: tymi, którzy według Dantego zmarli z głodu w wieży. Jako zdrajca Ugolino został pochowany w krużganku, poza wielkim rodzinnym grobowcem.
Dopiero na początku XX wieku jego domniemane szczątki przeniesiono do kaplicy wewnątrz kościoła, po tym jak wielki rodzinny grobowiec został rozebrany i rozproszony w różnych miejscach.
Potem kościół stracił niemal wszystko. Napoleońskie grabieże zawiozły do Luwru Maestà Cimabuego, Stygmatyzację św. Franciszka Giotta i obraz Benozza Gozzolego. Jedyna ocalała pala, dzieło Giunty Pisano, znajduje się dziś w Museo di San Matteo.
W 1863 roku kościół został zeświecczony i zamieniony na koszary, a potem magazyn. Do kultu wrócił w 1901 roku, z nowymi witrażami zaprojektowanymi przez Galileo Chiniego i Francesco Mossmeyera, dzięki komitetowi mieszkańców.
Uwagę przykuwa nawa, szeroka na 18 metrów, a przy transepcie nawet na 22, jedna z najszerszych w toskańskich kościołach. Nad nią widać odsłonięte drewniane wiązary.
Dzwonnica jest śmiała: od wewnątrz opiera się z dwóch stron na konsolach. Fasadę z marmuru z San Giuliano, rozpoczętą w XIV wieku, ukończono dopiero w 1603 roku, za czasów Medyceuszy.
Koniecznie zobacz freski w sali kapitulnej, dzieło Niccolò di Pietro Geriniego (1392), oraz te w zakrystii, autorstwa Taddeo di Bartolo (1397). Do dziś są bardzo wyraziste, choć nie najlepiej zachowane.
W ołtarzach z okresu kontrreformacji wiszą wielkie płótna najlepszych toskańskich artystów epoki, takich jak Narodziny Chrystusa Cigolego czy Wniebowzięcie Ventury Salimbeniego. Z bogatych XIV-wiecznych fresków zostały fragmenty i synopie.
Spoczywa tu hrabia Ugolino della Gherardesca wraz z synami i wnukami: tymi, którzy według Dantego zmarli z głodu w wieży. Jako zdrajca Ugolino został pochowany w krużganku, poza wielkim rodzinnym grobowcem.
Dopiero na początku XX wieku jego domniemane szczątki przeniesiono do kaplicy wewnątrz kościoła, po tym jak wielki rodzinny grobowiec został rozebrany i rozproszony w różnych miejscach.
Potem kościół stracił niemal wszystko. Napoleońskie grabieże zawiozły do Luwru Maestà Cimabuego, Stygmatyzację św. Franciszka Giotta i obraz Benozza Gozzolego. Jedyna ocalała pala, dzieło Giunty Pisano, znajduje się dziś w Museo di San Matteo.
W 1863 roku kościół został zeświecczony i zamieniony na koszary, a potem magazyn. Do kultu wrócił w 1901 roku, z nowymi witrażami zaprojektowanymi przez Galileo Chiniego i Francesco Mossmeyera, dzięki komitetowi mieszkańców.