Opis
Muzeum Narodowe San Matteo to najważniejsze muzeum malarstwa i rzeźby w Pizie, mieszczące się w dawnym klasztorze nad Lungarno. Zgromadzono tu dzieła mistrzów pizańskich i toskańskich od XII do XVII wieku: uchodzi za jedno z najważniejszych muzeów sztuki średniowiecznej w Europie, a jest chyba mniej znane, niż na to zasługuje.
Sercem muzeum są krzyże malowane. Najsłynniejszy to krzyż Giunty Pisano z połowy XIII wieku: cierpiący Chrystus, pełen napięcia, bezpośredni przodek krucyfiksów Cimabuego i Giotta. Obok stoi seria jeszcze starszych krzyży.
W tej samej sali jest Madonna Mistrza z San Martino, anonimowego malarza, którego historyk Roberto Longhi uważał za prekursora Cimabuego i Giotta. Dalej znajduje się poliptyk św. Katarzyny Simone Martiniego, kompletny, z predellą i zwieńczeniami.
Wczesny renesans ma własną salę: Święty Paweł Masaccia z 1426 roku, Madonna z Dzieciątkiem Fra Angelica i brązowe popiersie-relikwiarz św. Rossore Donatella. Są też oryginalne posągi z Santa Maria della Spina, zastąpione kopiami, oraz rzeźby Andrei i Nina Pisano.
Zwiedzanie zaczyna się od archeologii: wczesnochrześcijański sarkofag z Dobrym Pasterzem, etruskie i rzymskie nagrobki, longobardzkie znaleziska z okolic Katedry. Potem jest dział ceramiki: islamskie i pizańskie misy, które kiedyś zdobiły fasady kościołów, gdzie dziś są kopie. Opowiadają o pizańskiej wymianie handlowej na Morzu Śródziemnym w złotym okresie republiki morskiej.
Tu odkrywa się rzecz, która wielu zaskakuje: według coraz liczniejszych badaczy aż do progu XIII wieku pizańska szkoła malarska była najważniejsza we Włoszech, przed Cimabuem i Giottem.
Wszystko zaczęło się w 1796 roku, kiedy kanonik Sebastiano Zucchetti podarował swoją kolekcję Opera del Duomo. Zapisy i zakupy zrobiły resztę, a w 1949 roku dzieła znalazły dom w dawnym klasztorze San Matteo, wcześniej benedyktyńskim klasztorze żeńskim, a potem więzieniu miejskim.
Koniecznie zobacz
• Krzyż Giunty Pisano.
• Poliptyk Simone Martiniego.
• Świętego Pawła Masaccia.
• Popiersie św. Rossore Donatella.
Czy wiesz, że…?
• Krucyfiks z Dogany z 1437 roku zawiera najstarszy widok Katedry w Pizie.
• Wiele wystawionych mis ceramicznych było wmurowanych w fasady pizańskich kościołów.
• Wśród iluminowanych kodeksów jest słynna Biblia z Calci.
Sercem muzeum są krzyże malowane. Najsłynniejszy to krzyż Giunty Pisano z połowy XIII wieku: cierpiący Chrystus, pełen napięcia, bezpośredni przodek krucyfiksów Cimabuego i Giotta. Obok stoi seria jeszcze starszych krzyży.
W tej samej sali jest Madonna Mistrza z San Martino, anonimowego malarza, którego historyk Roberto Longhi uważał za prekursora Cimabuego i Giotta. Dalej znajduje się poliptyk św. Katarzyny Simone Martiniego, kompletny, z predellą i zwieńczeniami.
Wczesny renesans ma własną salę: Święty Paweł Masaccia z 1426 roku, Madonna z Dzieciątkiem Fra Angelica i brązowe popiersie-relikwiarz św. Rossore Donatella. Są też oryginalne posągi z Santa Maria della Spina, zastąpione kopiami, oraz rzeźby Andrei i Nina Pisano.
Zwiedzanie zaczyna się od archeologii: wczesnochrześcijański sarkofag z Dobrym Pasterzem, etruskie i rzymskie nagrobki, longobardzkie znaleziska z okolic Katedry. Potem jest dział ceramiki: islamskie i pizańskie misy, które kiedyś zdobiły fasady kościołów, gdzie dziś są kopie. Opowiadają o pizańskiej wymianie handlowej na Morzu Śródziemnym w złotym okresie republiki morskiej.
Tu odkrywa się rzecz, która wielu zaskakuje: według coraz liczniejszych badaczy aż do progu XIII wieku pizańska szkoła malarska była najważniejsza we Włoszech, przed Cimabuem i Giottem.
Wszystko zaczęło się w 1796 roku, kiedy kanonik Sebastiano Zucchetti podarował swoją kolekcję Opera del Duomo. Zapisy i zakupy zrobiły resztę, a w 1949 roku dzieła znalazły dom w dawnym klasztorze San Matteo, wcześniej benedyktyńskim klasztorze żeńskim, a potem więzieniu miejskim.
Koniecznie zobacz
• Krzyż Giunty Pisano.
• Poliptyk Simone Martiniego.
• Świętego Pawła Masaccia.
• Popiersie św. Rossore Donatella.
Czy wiesz, że…?
• Krucyfiks z Dogany z 1437 roku zawiera najstarszy widok Katedry w Pizie.
• Wiele wystawionych mis ceramicznych było wmurowanych w fasady pizańskich kościołów.
• Wśród iluminowanych kodeksów jest słynna Biblia z Calci.